WV zondag 1. 87% homegrown. 100% WV-HEDW

Homegrown. Een Engelse term die je vooral tegenkomt in het betaalde voetbal. Bij clubs waar miljoenen over tafel gaan. Waar spelers worden gekocht, verkocht en verhuurd. Waar een handtekening soms meer waard is dan een heel sportpark. En waar een speler die een paar jaar in de jeugdopleiding heeft rondgelopen ineens wordt gepresenteerd als een kind van de club.
AZ maakt er een paar weken terug zelfs een heuse publiciteitscampagne van: opgeleid in Noord Holland. Ze zetten hun eigen jeugdopleiding in de schijnwerpers. En geef ze eens ongelijk. AZ hoopt dit seizoen in de eredivisie dat het elftal op het veld uit 11 zelfopgeleide spelers bestaat. De kans bestaat met 13 zelf opgeleide spelers in de A-selectie.
Het meest bekende en succesvolle zelfopgeleide elftal was die van La Masia. Deze lichting van Barcelona was uniek. Het was een team om in te lijsten. Namen als Valdés, Puyol, Piqué, Alba, Burquets, Xavi, Fàbregas, Iniesta en ene Messi. Ze domineerde jarenlang in Spanje en ver daarbuiten. En dan naar WV-HEDW terug. Back to basics. Homeground sportpark Middenmeer.
Dit verslag is een shout-out naar onze jeugdopleiding. Een shout-out naar de trainers in die opleiding. Trainers die week in, week uit onvermoeibaar hun tijd steken in het ontwikkelen van spelers. Middenmeer is inmiddels een heuse talentenfabriek van jewelste. Van ongepolijste talenten, via hard werken naar technisch en tactisch geschoolde spelers en speelsters. Ze vormen de brede getalenteerde basis van de toekomst van deze club.
Een mooi voorbeeld hiervan is Zondag 1. Dit seizoen bestaat de selectie uit 23 spelers. Slechts 3 komen niet in aanmerking om als homegrown bij WV door het leven te gaan. Voor dit team geldt dus van jeugdspeler naar selectiespeler. Van zaterdagmorgen naar zondagmiddag. Van dromen over het eerste naar er zelf onderdeel van zijn. Je kunt een elftal bij elkaar halen. Of je kunt er eentje laten groeien.
Op Middenmeer is er voor dat laatste gekozen. En dat is een verhaal dat verteld mag worden. Jongens die zijn opgegroeid bij de club. Die als kleine ventjes op zaterdagmorgen over Middenmeer renden. Met een veel te grote voetbaltas. Ouders langs de lijn. Een trainer die probeerde enige structuur aan te brengen in een verzameling jonge honden. Waarbij de bal voor de meeste jongens toch echt een stuk interessanter was dan welke tactische aanwijzing dan ook. Die jongens zijn inmiddels mannen geworden. Nou ja. Op papier dan.
Want wie de kleedkamer binnenloopt, weet dat volwassen worden een betrekkelijk begrip is. De muziek staat hard. De humor is soms van een bedenkelijk niveau. Er wordt geouwehoerd. Veel geouwehoerd. Maar zodra die kleedkamerdeur opengaat en de jongens het veld betreden, verandert er iets. Dan staat daar zondag 1. Een elftal met een eigen gezicht. Met spelers die elkaar al jaren kennen. Die samen wedstrijden hebben gewonnen. Kampioenschappen hebben gevierd.
Maar ook flink op hun sodemieter hebben gekregen. Die elkaars sterke punten kennen. En de zwakke. Misschien nog wel beter. Dat is de kracht van dit elftal. Maar ook de valkuil. Want elkaar goed kennen is mooi. Elkaar accepteren zoals je bent ook. Alleen mag vertrouwdheid nooit omslaan in gemakzucht. In denken dat een ander het wel oplost. Dat je die vijf meter extra niet hoeft te lopen. Dat je na balverlies rustig kan blijven staan omdat je maatje achter je het wel even corrigeert.
Nee dus. Want juist als je al zo lang samen voetbalt, mag je meer van elkaar verwachten. Elkaar aanspreken. Corrigeren. Helpen. En af en toe gewoon eens stevig de waarheid vertellen. Zonder dat iemand daar drie dagen van slag van is. We willen namelijk meer dan alleen een gezellig potje voetballen op zondagmiddag. We willen winnen. En dan heb ik het niet over winnen omdat we toevallig meer talent hebben dan de tegenstander.
Want talent alleen brengt je nergens. Zeker niet in de 2e klasse. Daar lopen genoeg gelouterde voetballers rond die misschien wat minder verfijnd zijn aan de bal, maar precies weten hoe je een wedstrijd naar je hand zet. Met slimheid. Met hardheid. Met ervaring. En vooral met de bereidheid om voor elkaar door het vuur te gaan. Dat laatste. Daar draait het om. Want we hebben kwaliteit. We hebben snelheid. Techniek. Creativiteit. En jongens die met een bal dingen kunnen waar menig tegenstander behoorlijk nerveus van wordt.
Maar hebben we ook iedere zondag diezelfde onverzettelijkheid? Die bereidheid om vuile meters te maken? Om een sprint te trekken waar je zelf geen bal aan overhoudt, maar waardoor je teamgenoot wel in scoringspositie komt? Daar ligt onze uitdaging. En misschien is dat wel het mooiste aan deze groep.
Dat het verhaal nog lang niet af is. We bouwen. Aan een elftal. Aan een manier van voetballen. Aan een cultuur waarin plezier en presteren hand in hand gaan. Waarin je fouten mag maken. Maar waarin je vooral bereid moet zijn om ervan te leren. En dat doen we op onze eigen manier.
Met een beetje Amsterdamse bluf. Een flinke dosis energie. Soms wat te veel emotie. Regelmatig een grote mond. Maar bovenal met plezier. Want laten we vooral niet vergeten waarom die kleine jongetjes ooit begonnen met voetballen. Omdat ze het spelletje zo verschrikkelijk leuk vonden. Dat gevoel moeten we koesteren. Ook nu er punten op het spel staan. Er verwachtingen zijn. Er druk ontstaat. Want juist als je plezier hebt in wat je doet, ben je bereid dat stapje extra te zetten. Voor jezelf. Maar vooral voor elkaar.
En dan is er nog iets. Middenmeer. Ons thuis. De plek waar generaties voetballers hun zondag hebben doorgebracht. Waar vriendschappen zijn ontstaan. Waar ouders inmiddels hun volwassen zonen zien voetballen op hetzelfde sportpark waar ze vroeger langs de lijn stonden. Dat maakt dit elftal bijzonder.
Het is niet zomaar een verzameling voetballers die op zondag hetzelfde shirt aantrekken.
Het is een groep die een geschiedenis deelt. Die de club kent. Die weet wat het betekent om in blauw-wit te spelen. En die nu samen een nieuw hoofdstuk mag schrijven. Hoe mooi is om te zien dat je geen verzameling aangekochte spelers nodig hebt om iets bijzonders neer te zetten? Dat je met jongens uit de eigen opleiding, aangevuld met een paar spelers die zich onze cultuur eigen maken, een ploeg kunt vormen waar tegenstanders niet graag tegen spelen.
Niet omdat we de grootste mond hebben. Maar omdat we het beste collectief zijn. Omdat we blijven gaan. Omdat we voor elkaar knokken. Omdat we na een fout niet naar elkaar wijzen maar elkaar overeind helpen. En omdat we, als het even kan, ook nog eens verdomd aardig kunnen voetballen. Homegrown op Middenmeer. Met Branie, Plezier, Eendracht vol Vooruit…….
En zo trokken we dit keer wederom naar de kust. Naar Castricum. Naar de zilte zeelucht. Aan de rand van de duinen voor een treffen met Vitesse ’22. Opgericht door een kapelaan. Degradant uit de 1e klasse. Vorig seizoen opponent van zaterdag 1. In Castricum werd het toen 2-2. Thuis op Middenmeer 2-0.
Nu tegen zondag 1. Vitesse ’22 begon goed aan de competitie. Wonnen er twee met een cleansheet. En speelde een keer gelijk. We kennen de mores inmiddels na onze ervaring in Egmond. Ze spelen niet voor niks met zwarte broekjes. Das makkelijker in de was 😉 We moesten er staan. Stevig en robuust. Volle bak. Voor een goed resultaat 🔥
De aanloop op zondag was een aparte. De natuurgrasvelden in Castricum waren onbespeelbaar door de vele regenbuien. Naarstig werd er door Vitesse’22 gezocht naar een beschikbaar kunstgrasveld. FC Castricum lukte niet want door de vakantie was de accommodatie daar gesloten. Uiteindelijk kwam ADO’20 in Heemskerk uit de hoge hoed als locatie. We werden er gastvrij ontvangen.
Door de rommelige aanloop en onduidelijkheid over de aanvangstijd misten we bij aanvang van de wedstrijd de urgentie om er direct te staan. Vanaf de aftrap nam Vitesse ’22 het initiatief. Wij stonden er nog niet. De eerste diepe bal was direct gevaarlijk. Noppert kon hem nog net tot corner verwerken. De corner zelf bracht direct de 1-0. Met gezonde agressiviteit viel Robin Stam de bal goed aan met zijn hoofd. En zo werden wij hardhandig eraan herinnerd dat de mores van de 2e klasse direct vanaf de aftrap geldt. Daarna nam WVzon1 het heft stevig in handen. We drukten Vitesse ’22 terug. Lieten de bal het werk doen. Al waren er best veel slordigheden in de passing.
Toch lukte het om in de 23” de 1-1 op het scorebord te krijgen. Een overtreding op een meter of 18 net iets links voor de goal. De keeper zet de muur neer voor zijn rechterhoek. De linkerhoek is voor hem. Diego van de Bunt Huigen achter de bal. Net die ene niet homegrown speler op het veld. Wel al bezig aan z’n 5e seizoen in Zondag 1. De keeper maakt een stap richting zijn rechterhoek. En dat werd hem funest. Loepzuiver schiet Diego de bal in de andere hoek.
Dan de 1-2. Na 34” begint het balbezit voor WV dat pas eindigde na 28 balcontacten en een teen van een Vitesse’22. Na precies 1 minut 25 seconden balbezit lag de bal in het doel bij Vitesse’22 voor de 1-2. Alle spelers hadden hun aandeel in die balcontacten. De laatste die hem raakte was wederom Diego van de Bunt Huigen. De een na laatste was Jesse Coffeng die de bal oppikte na een kopbal van Quinn Dundas. Maar eigenlijk was het gewoon een teamgoal. Een goal van een homegrown team dat elke week groeit.
Helaas lukte het niet het spelbeeld van de 1e helft uit te drukken in een ruimere voorsprong. Het was zelfs zo dat We vlak voor rust de gelijkmaker moesten incasseren. Het was een hele fraaie. Tommie Stoutenbeek maakten hem. Snoeihard volleerde hij de bal van net buiten de zestien meter diagonaal in de linkerbovenhoek. Een doelpunt waar je als voetballiefhebber altijd zou moeten klappen.
Na de rust werd er helaas niet meer gescoord door WVzon1. We hielden redelijk makkelijk de verdediging gesloten. Brachten vers bloed met o.a. het debuut van o23 speler Leon Muller. Het ontbrak helaas aan voldoende gogme. We waren te slordig, te gehaast of te druistig in ons samenspel om de overwinning mee naar Amsterdam te nemen.
Het werd zelfs nog even spannend in de absolute slotfase nadat we met tien man verder moesten door een tweede gele kaart en dus rood. We moesten terug. Maar hielden redelijk eenvoudig stand. En dat was de winst van deze wedstrijd. Dat we gelijkspelen waar we in twee seizoenen geleden in de 2e klasse in dit soort wedstrijden vaak de deksel op de neus kregen. We koesteren dit punt daarom als een overwinning.
En wij nodigen u uit om komende donderdag na het avondeten nog even er op uit te trekken. We spelen namelijk voor de Districtsbeker op Sportpark Ookmeer tegen mede 2e klasser DCG. De aanvang is om 20:15u. Een goed moment om ons enthousiast te komen ondersteunen. We zien u graag langs de lijn.
Team : Diouf, Velzen, Hinten, Boes, Noppert©, Boudinar, Coffeng, Oostermeijer, Dundas, Bunt Huigen, Swart, Vermeulen, Heide, Muller (o23), Spek, Jairam, Ahidar, Hoppenbrouwer, Lion, Vries & ondergetekende
Onno Swart

Het Amsterdamsche Voetbal: WV-HEDW (zo.) speelt gelijk op bezoek bij Vitesse ’22