Voetbal vanuit stilstand en overschatting van eigen kwaliteiten

Tsja, wat zal ik doen? We verloren net niet. We speelden ook net niet gelijk. Nee, we wonnen nat aan. Met 1-2. Alweer de vijftiende keer op rij niet verloren. En dus was er een glimlach na de wedstrijd. Van oor tot oor. En toch. Het vertoonde spel was ver beneden de ondergrens. Een meerderheid van de spelers scoorden een duidelijke onvoldoende qua eigen prestatie. Maar ja. Het gaat om de punten in deze fase van de competitie. En dus kan je denken laat los. +3 in punten. Op naar volgende week.

Maar zo zit ik er niet in. Ik zie jonge mensen dezelfde fouten maken als toen ik een jong mens was. Eigenlijk is voetbal een psychologisch spel dat je speelt met je voeten, hoofd en lichaam. Maar dan in dienst van het schaakspel op een groot bord. En die psychologische kant die intrigeert. Welke intonatie zal ik daarom kiezen? Zalvend, blij, kritisch of toch cynisch? Want het werd een pot voetbal zoals aangekondigd. Op onze Instagram (wvhedw_zon1) liet ik mijn licht schijnen op deze wedstrijd. Ik schreef het volgende:

Hercules Zaandam komende zondag. En ja, die staan stijf onderaan. Verloren hun laatste 6 wedstrijden. In totaal 9 uit 17 nu met een doelsaldo van -29. En wij? 15 potjes gespeeld nu. 10x winst, 4x gelijk en 1x verlies. Dus hoe voorkomen we gemakzucht? Gemakzucht is onze grootste vijand op het moment. Zie verslag vorige wedstrijd tegen s.v. De Rijp.

Daarom een dringend verzoek aan de groep. Frivoliteiten pas bij een ruime voorsprong. En daarvoor volle bak op energie en concentratie. Want als de slordigheden door het gebrek aan uitdaging blijven dan gaan we een keer de bietenbrug op. En ja heel eerlijk dat zou enorm zonder zijn nu we onszelf zo prachtig aan kop hebben gespeeld.

En dus heb ik alle reden om te zeggen, ik zei het toch? Wat heb ik eraan? Een beetje op m’n borst kloppen. Maar goed. Hoe kruip je in hun gedachten? Waar kan je ze raken. Dus zit ik een beetje met m’n handen in ’t haar. Hoe dring ik tot ze door zonder al teveel op de tere zieltjes te trappen? Want ja, kunnen we tegenwoordig nog tegen een stootje.

Terwijl een kritische noot juist goed en als leerzaam kan worden beschouwd. Dus ik schrijf mijn wedstrijdverslag. Na tweemaal de beelden te hebben teruggekeken. Dus hier is ie. Om te beginnen met de scheidsrechter. Niks op aan te merken. Al kreeg ik wel geel toen ik hem toevertrouwde dat ie een fout maakte. Okay, ik deed het zodat iedereen het goed kon horen op het veld. Mea Culpa. Excuses. Ik zal de boete betalen.

Kwam bij dat hij ook onze enige nederlaag dit seizoen floot tegen Saenden. Dus dat zal niet hebben geholpen vandaag. Dat wisten de spelers ook. Dus dat verklaart een hoop. Want de psyche gaat aan de haal met dat soort informatie. Flarden van herinneringen doemen op. Hij floot die wedstrijd waar alles fout ging. We verloren eclatant met 7-0. En hij was die scheids. Dan ben je niet meer vrij in je hoofd.

Dat vrij zijn in je hoofd is belangrijk zodat de centrale processor in je hoofd alles aankan. We gebruiken tijdens wedstrijden als mens voor de korte-termijnbeslissingen niet één plek, maar het is vooral een samenspel tussen de prefrontale cortex voor denken en sturen, het limbisch systeem voor emotie en impuls en het striatum voor beloning en gewoonte. En dus is de scheids onbewust van invloed op de prestatie. Hij doet ze herinneren aan die ongelofelijke 7-0 pak rammel.

U moet nu niet denken dat het te maken heeft met wat er de avond en nacht ervoor heeft plaatsgevonden. Dat is velen malen minder van invloed op de werking van de hersenen. Stimulerende middelen op jonge leeftijd kon gewoon. Als je inmiddels ouder bent weet je beter. Echter ook wij zijn jong geweest en ervaren dat het soms kan maar meestal niet. Maar dat terzijde. Het was gewoon onderschatting. En de confrontatie met de scheidsrechter vlak voor de wedstrijd.

En daar kan de staf wat van leren. Dit hadden we niet voorbereid. Wel veel standaardsituaties en de tactiek. Niet dat het weerzien van een scheidsrechter waar een 7-0 nederlaag aan kleeft zo desastreus zou kunnen uitwerken. Als een soort verlamming. Want dat zag je toch terug in zeg vrijwel de hele wedstrijd aan onze kant. Dat besluiteloze. Dat lamlendige. Alweer vuile meters. Weer voor niks gelopen.

De passing werd er plichtmatig door. Verkeerde keuzes met en zonder bal. Weinig energie. En vooral veel stilstaan. Tsja en dan hebben we ook nog de pech dat Hercules Zaandam er zin in had. Voor een goed gevulde tribune op echt een prachtig complex leek het in niets dat ze zo laag stonden of wij zo hoog. U mag invullen hoe ik dat werkelijk zie.

Het was van onze kant veel van moeilijke oplossingen. Er al staan. Niet in beweging. Kortom, het was niet goed door het simpel te houden. Hercules trok zich terug in hun schulp. Afwachtend op wat komen ging. Nou, dat was al snel duidelijk; niet heel veel. Zeker nadat wij tussen de linies Tim van Eldonk vrijspeelde. Er waren vier opties waaruit hij kon kiezen. Eentje op links richting Yasin, een op rechts naar Jesse en een steekpass rechtdoor op spits Max. De vierde werd het; balverlies door met de bal te gaan lopen.

Tsja en dan groeit Hercules terwijl ze aan de wedstrijd begonnen als een David die vecht tegen Goliath. En zo kregen ze in de eerste helft de beste kansen. Met kunst en vlieg werk hield Paul Diouf z’n goal schoon. We gingen dus gelukkig rusten met maar 0-0. Wat een geluk. Maar niet getreurd de rust zal ze goed doen. De coaching. Herbevestigen van afspraken. Een ranja. Een banaan en we gaan dit varkentje wel even wassen. Nou niks van dit al. De eerste beste bal die in onze eigen zestien komt wordt verkeerd geraakt en zeilt zo over de achterlijn. Weer een corner weggegeven zonder echte druk op de bal.

Dan de volgende waarschuwing. De 50”. De bal is bij de keeper van Hercules. We laten ze opbouwen om ze een kant op te laten bewegen en dan vol erop. Dit gaat al matig. Te laat en niet vol energie. Een paslijn blijft open. Koekoek daar gaat ie er doorheen. Vogelvrij loopt de middenvelder op met de bal aan de voet. De spits van Hercules heeft zich in de rug van onze centrale duo vrijgelopen. Bizar maar waar. De pass is op maar en hij heeft een vrije doortocht richting goal. Net in de zestien komt hij de uitgelopen Paul Diouf tegen die de kans onschadelijk maakt.

Hoeveel waarschuwingen moet je hebben als ploeg. Of is er inmiddels een overload in de prefrontale cortex bij de meeste spelers? En zo ruikt Hercules z’n kans. Zeker als ook het publiek op het terras en de tribune meer en meer achter hun ploeg gaan staan. Een heerlijke ambiance kan ik u melden. Alleen niet als je als WVzon1 zo aan het ploeteren bent. Dan een zwaluw in de lucht. Maar één zwaluw maakt nog geen zomer. De zwaluw kwam als een kans voor Max Swart goed voor z’n man komend bij de eerste paal. Dit op aangeven van Gijs Oostermeijer. Hij mist de bal want was net te vroeg gestart.

Dan de 61”. De verlossende 0-1 valt dan toch. Dezelfde hoofdrolspelers als in de vorige alinea. Gijs ditmaal vanaf eigen helft met de pass over de verdediging heen. Hij zag de loopactie van Max en beloonde die met een fenomenale pass. Max ontvangt de bal net binnen de zestien recht voor de goal. Neemt hem in een vloeiende beweging vanuit de lucht aan met buitenkant rechts waardoor de bal gelijk panklaar ligt. Met een simpele voetbeweging tikt ie de bal tussen de benen van de uitlopende keeper binnen.

Lang kunnen we niet van de voorsprong genieten. De 73”. Een gevalletje nieuwe spelregels. Onze keeper neutraliseert een voorzet. Ligt op de grond. Dan begint de scheids al te tellen. De 8 seconden-regel. Voordat hij staat zijn er vier seconden verstreken. De scheids is dan al aan het aftellen. In alle haast schiet Paul de bal naar voren. Er zijn dan sinds hij stond pas 6 seconden voorbij? Hoe zit dit precies?

Wel de uittrap is niet ver genoeg en wordt simpel opgevangen. En ons team staat volkomen verkeerd. Met een dubbele één-twee loopt een aanvaller ongehinderd onze zestien binnen. Bereikt de achterlijn net buiten het vijf-meter-gebied. Paul dekt de korte hoek. Een aanvaller kiest voor de tweede paal. Daar gaat de voorzet heen. Langs de keeper op borsthoogte. En dan loopt Freek van der Heide in de baan van de voorzet en werkt de bal in eigen goal. Hij heeft de twijfelachtige eer een doelpunt te maken in het verkeerde doel. Het is veelzeggend. En het is 1-1.

We wisselen gelijk. Ashraf en Roger komen voor Max en Yasin. Nog een kwartier en blessuretijd hebben we om dit te repareren. De eerste voorzet van Ashraf geeft Jesse een mogelijkheid. Een lastige maar goed. Hij gaat er niet in. Dan een fase waarin er weer meer niet dan wel lukt. The mental game zeg maar. Daar kunnen we nog stappen in maken. Dan komt ook Diego nog voor Tom. Hij gaat op 10 spelen. Gijs zakt terug richting de 6 positie. En zo starten we een slotoffensief.

Dat levert niks op tot de allerlaatste minuut. We hebben het dan over de 90”+5”. Eerst krijgt Hercules een kans vanuit een doorgekopte verre ingooi. Die redden we net aan. De hieruit volgende voorzet wordt door Paul gevangen. We hervatten het spel dramatisch. Raken de bal kwijt bij de tweede pass. Gelukkig fluit de scheids bij de voorzet die komt want Hercules speelt allang va banque. De bal komt uit de vrije trap bij Ashraf. Die staat halverwege eigen helft en passt diep op Roger. Die kan alleen op de keeper af. Een goeie aanname verder heeft ie de hoek voor het uitzoeken. De keeper krijgt helaas z’n grote teen nog tegen en redt.

De bal smoort en de meegelopen verdediger probeert de bal aan te nemen. Dit mislukt faliekant. Hierdoor komt Roger opnieuw in balbezit op de achterlijn. Hij vindt Diego. Die draait z’n kont er in. Ja, echt. Dat kippenkontje. Draait weg en krult de bal met links voor de goal. Niet hard, wel goed geplaatst. En daar torent Tim hoog boven iedereen uit en knikt met z’n hoofd de bal prima in de hoek. 1-2. Het kan verkeren.

En zo komt het allemaal toch weer goed met de Showponys ofwel de Lieverdjes van zondag 1 zoals ik ze al jaren noem. Een gestolen overwinning in de dying seconds van een pot voetbal die het aanzien niet waard was van onze kant. Complimenten naar Hercules voor hun vechtlust en wedstrijdinstelling. Daar kunnen wij nog wat van leren voor de komende weken. Want wil je de bovenste plek vasthouden dan moet er uit een ander vaatje worden getapt.

Te beginnen komende zondag als Rood-Wit Zaanstad op bezoek komt op Middenmeer. U weet wel. Die van die wedstrijd waarin ik in mijn verslag het waagde om het aantal gemaakte fouten te calculeren op 11.341 in totaal door beide ploegen en de scheids tezamen. Een verslag ook waar ik de meeste reacties op kreeg. Reacties waar ik eigenlijk best wel benieuwd ben altijd. Want ja een schrijver wil toch ook wel eens weten of wat hij opschrijft ook werkelijk gelezen wordt.

Dan tot slot het team. Al zullen er meerdere liever niet worden genoemd:

Diouf, Eldonk, Heide ©, Mulder, Noppert, Riessen, Coffeng, Boudinar, Swart, Oostermeijer, Köprülü, Melis, Jairam, Bunt Huigen, Azzouz, Onkenhout, Vries, Vermeulen, Vries, Boudazdaz, Melis & ondergetekende

Onno Swart

Video-samenvatting Mr Melis: