Topper 4e klasse E onbeslist: 0-0

Een topaffiche in de vierde klasse E. Het team had voorbeeldig getraind deze week. De koppies stonden goed als ik de groepsapp zo aanschouwde. De wedstrijdvoorbereiding was er een met improviseren. Ons centrale verdedigingsduo was afwezig. En het blok op het middenveld niet okselfris door blessures. En toch hadden we een reservebank met keuzes voor de trainert. We waren er klaar voor! De warming-up verliep onder een stralend zonnetje soepel. Er was gezonde wedstrijdspanning net voor de wedstrijd in de kleedkamer. Zondagmiddag 14:25u tijd om te laten zien waarom WV-HEDW deze competitie bovenin meedraait na 10 gespeelde potjes in de competitie.

Ik opende vanochtend mijn draadje op Twitter, waar u de wedstrijd live kunt volgen elke zondag (@OnnoSwart), met de woorden: “Een #burenruzie of klinkt dat te negatief?” Ik bracht het terug tot #sportieveclash. Achteraf is het makkelijk. Het was er één. Een ruzie. We wisten dat Ankaraspor met passie z’n wedstrijden speelt. En de grens op zoekt. De grens die wordt bepaald door de scheidsrechter. En daar ging het niet helemaal lekker vandaag. Als er op het scherpst van de snede wordt gespeeld moet je er kort opzitten. Helaas kon de beste man dit niet meer. De leeftijd en zijn conditionele toestand speelde hem vanaf de aftrap parten. Gevolg een opgestookt vuurtje binnen en buiten de lijnen. Maar dat is geen excuus voor het resultaat van WV vandaag.

Zoals gebruikelijk is het WV dat vanaf de 1e minuut het spel dicteert. De tegenstander zakt in en wacht af om in de counter gevaar te stichten. Door de gewijzigde samenstelling van de achterhoede begon het wat onwennig. Het duurde tot de 10e minuut voor de eerste echte kans zich aandiende. Gil geeft de voorzet op Max. Maar de spits van dienst vandaag kan de bal niet de juiste richting meegeven. Dan is daar vervolgens het eerste gevaar van Ankaraspor. Een counter. Buitenspel. Onze grens vlagt. De scheids wuift het weg vanaf de andere helft. Maar daar is Mick. Onze goalie redt bekwaam. Dan de 21 minuut. Op de middenlijn aan de zijlijn een sterk duel om de bal van Max. Hij lanceert zichzelf en snijdt goed naar binnen. De weg is te lang om niet na te denken. De twijfel is duidelijk in z’n afronding. Of was het een voorzet. De kans gaat dus voorbij en het blijft 0-0.

Ankaraspor blijft loeren. Maar steeds is de verdediging paraat. En als het dan net niet lukt is daar Mick. Hij heerst in z’n territorium; de zestien meter maar ook daarbuiten. Zo ook in de 23e minuut als de spits van Ankaraspor zich er doorheen wurmt. In de zestien meter oog in oog faalt hij bij een 100% kans. Of eigenlijk is hier niet de spits die faalt maar onze goalie is hem gewoon de baas. Mick doet waar ie goed in is; z’n doel schoonhouden. In de 40e minuut is er opwinding in onze zestien. Eenieder die Ankaraspor een warm hart toedraagt buiten de lijnen schreeuwt z’n longen uit het lijf. Penalty SCHEIDS!!! En geloof mij het waren er best veel. Noem het enthousiast of hartstochtelijk maar de hartslag ging bij mij pittig omhoog. En ja het was gewoon stemmingmakerij. De twaalfde man van de tegenstander liet zich even gelden.

Het spel gaat echter gewoon door en WV countert over vier schijven maar de andere zestien. Gil komt helaas net een teen tekort om de bal in het netje te schieten. Het blijft 0-0. Zo ook in de 42e minuut. Tom lanceert Max op de middenlijn. Hij doet alles goed behalve de afronding. Die is niet zuiver genoeg. Een extra dimensie in de wedstrijd dient zich nu aan. De psychologie van een spits. Het koppie moet leeg zijn. Stoïcijns zeg maar. Maar ja als je 19 bent en zo graag wil. En geloof mij dat wil ie. En je mist een aantal kansen die je meestal wel maakt? Dat gaat in ’t koppie zitten. De onbevangenheid is weg. Elke spits weet wat dit is. Dan moet je terug naar de basis. Simpel spelen en vooral blijven werken voor het team. Op slag van rust. De noodrem. Ankaraspor heeft hem nu een aantal keren nodig gehad. Vrije trap voor WV. De bal smoort en wordt uitverdedigd.

In de rust genieten we van het zonnetje. Bespreken het eerste bedrijf met een tussenstand van 0-0. De scheids komt er in voor. Het gelijke spel van de Zaterdag 1 ook. De nederlaag van de Zaterdag 2 tegen Ajax 2 waar een overwinning niet had misstaan. Ook dat was onderwerp van gesprek. De aanhangers van Ankaraspor zetten intussen alvast gezellige muziek aan met een meegebrachte geluidsinstallatie. Ik Shazam een nummertje wat ik hoor: Holdin’ On van de voor mij onbekende Pascal Junior. Het woord “Après-ski” valt. Het is goed toeven langs de lijn. We maken ons op voor het tweede bedrijf.

Hetzelfde beeld als in het eerste bedrijf ontvouwt zich WV valt aan. Ankaraspor zoekt steeds nadrukkelijker naar de grens. De grens van het toelaatbare. Fysiek is het weer jongens tegen de mannen. De jongens doen aan technisch verzorgd voetballen. Maar soms is er meer nodig. Dan moet je uitdelen. Slim en op het juiste moment. De scheids bepaalt de grens. Net zoals afgelopen donderdag Ajax uit bij AZ voor de beker. Als team je tegenstander niet alleen met de bal je wil opleggen maar ook fysiek bij de denkbeeldige strot grijpen in de duels. Types zoals Martinez, Alvarez en Tagliafico. Hard, fair en soms net over die grens. Want pas dan weet je echt de grens. En de tegenstander is geïmponeerd.

Veel overtredingen zijn er nodig om WV af te stoppen. Teveel. Intussen is het tempo uit de wedstrijd. Behalve voor de scheids. Die kan het totaal niet belopen. En dan is daar die ene counter. Voor Ankaraspor is het de strijdwijze. Het is een vlijmscherpe. Maar u weet van Mick. Die was de baas over iets. U heeft het net gelezen. Precies. Mick stond meer dan z’n mannetje vandaag. Voor mij vandaag de man-of-the-match. De spits had wederom geen schijn van kans. 0-0! De meegereisde “twaalfde” mannen doen er nog een schepje bovenop. De sfeer wordt grimmiger. Een opstootje op ’t veld en langs de lijn is het geluid gelijk oorverdovend. In duels gebeurt nu van alles.

In de laatste tien minuten brengt WV vers bloed. Er is kort een opleving maar een echte vuist kunnen we niet meer maken. Een overtreding op het moment dat Max vanaf tien meter wil afdrukken in vrije positie wordt weggewuifd door de scheids die net over de middenlijn staat. De wedstrijd nadert blessuretijd. Dit doet mij denken aan hoe Frits van Turenhout vroeger de 0-0 stand uitsprak. Hij dankt er zijn bijnaam aan: Mister null-null. Zoek het maar op internet. We zijn inmiddels diep in blessuretijd. Corner WV. De bal valt binnen het vijf meter gebied in een kluwen van spelers. De scheids fluit een onduidelijk warrig signaal. Waarom? Iedereen op het veld kijkt elkaar aan. Je ziet de verwarring. Vrije trap? Voor wie?

Het blijkt het eindsignaal.

Ankaraspor is blij. De spelers van WV niet. Die ervaren de 0-0 eindstand als een teleurstellend resultaat. Ik zie vooral de pluspunten. We stonden er. Als jonge ploeg die enkele sterkhouders mistte. Jesse die linksback stond terwijl hij normaal linksbuiten staat. We speelden voor de winst. We het nog steeds in eigen hand. Maar we willen meer. Met sportief verzorgd aanvallend voetbal. Mooie waarden die passen bij een club als WV-HEDW. Nu nog een beetje gif in de ploeg en we weten deze wedstrijden ook winnend af te sluiten. Maar de ervaring die jullie vandaag weer hebben opgedaan, nemen we mee naar volgende week. Zo worden we steeds beter. Dus hou vertrouwen. Ook de spitsen die vandaag het net niet vonden. Zondag gaan ze er wel in! ;-)

Dan nog een paar wetenswaardigheden. Allereerst. Ja, ik ben de vader van Max de spits. Ik heb hem 10 jaar tot zijn 17e mogen trainen en coachen. En geloof mij. De komende weken komen de doelpunten weer vanzelf. Dan mooi nieuws over onze kleine generaal Joram Melis onze trainert. Mij is ter ore gekomen dat z’n contract met een jaar is verlengd. Ene Sjaak vertelde mij dit na afloop in de kantine. Leuk om kennis te maken met deze clubicoon. Naar mijn bescheiden mening een juiste beslissing. Dan gaan we vrijdag werken aan de teamspirit. Als dat überhaupt nodig is. Ik vrees dat het vrijdagnacht nog lang onrustig is in het uitgaansleven van Amsterdam. We gaan eerst genieten van een natje en een droogje bij DOK48 in de haven van IJburg. Om vervolgens het nachtleven van onze bruisende hoofdstad onveilig te maken. Om vervolgens zondag de nare smaak van deze 0-0 weg te spoelen met een mooie overwinning uit bij Waterwijk in Almere.

Onno Swart

Op Het Amsterdamsche Voetbal: Topper tussen WV-HEDW en Ankaraspor eindigt onbeslist