Speeltuinverenigingenvoetbal

S.v. De Rijp thuis. Uit hadden we onze handen vol aan ze. En nu boeken we thuis een simpele 2-0 overwinning. Dat is het resultaat van de groei die dit team heeft doorgemaakt. Gewoon weer +3 punten dus. We staan weer aan kop met twee punten los want Saenden verslikte zich in Fortuna Wormerveer. En het verslag op Het Amsterdamsche Voetbal vertelt het verhaal van de wedstrijd. Ze koppen terecht met “WV-HEDW wint van s.v. De Rijp in slordig duel”. En daar was niks aan gelogen. Dan maar even wat context en aandachtspunten zo op de maandagavond als ik dit schrijf.
Maar eerst nog een paar kleine verhaaltjes die in de afgelopen periode op schrift kwamen. Onderwerp: spelers en hun verjaardag. Als eerste Roan Mulder en vervolgens Lukas Noppert.
Roan 25! De bedachtzame. Altijd bereid een ander te helpen. De ras voetballer met inzicht. Alles met een doel. Introvert totdat….. Laat lang niet alles zien wat hij in zich heeft. Komt langzaam in de kracht van z’n leven. De atleet? Of toch niet? Is altijd snel. Zeker als denker. Kan uitvoeren wat ie bedenkt. Aanvallend en verdedigend. Wat een mooi mens! Hou koers je koerst vast. Ik proost vanavond op jou zodra ik een biertje te pakken heb. Op je verjaardag. Op jou als voorbeeld voor velen.
Lukas. Strijder. Pas 24! Aimabel jongmens. Z’n teamgenoten noemen em Richard Batsbak. Held uit Maaskantje. Ooit was hij een twijfelgevalletje. Ging toen naar Göteborg als een jochie, kwam terug als een man. Sindsdien is ie basis.
Inmiddels, een van de aanvoerders van WVzon1. Met snor getooid. Want extra mannelijk. Of komt dit door z’n vriendin? ;-) Z’n volumeknop van gedrevenheid staat altijd vol open. Denkt (te)veel en snel. En in detail. Tot wel 28 cijfers achter de komma. Dat heb je met een brein dat heel ver op weg is een supercomputer te zijn.
En dat is z’n uitdaging. Scan nog meer de ruimte. In plaatjes. Als een schaakbord. Vind meer rust. En de juiste oplossing zal altijd tot je komen. Dus meer vertrouwen op intuïtie. Waar natuurlijk wel de gedrevenheid behouden moet blijven. Want z’n supercomputer bedenkt de oplossingen toch wel.
Ja, we missen wat wedstrijdhardheid zoals dat heet. De laatste competitiewedstrijd dateerde van 8 februari. Nog wel een bekerduel die we verloren van Velsen daarna. Maar we trainden vooral. En dat deden we met een bijna complete groep. Maar ja, trainen is toch anders dan wedstrijden spelen. Waarin je echt wordt uitgedaagd. En dan is zo’n tegenstander als s.v. De Rijp fijn om weer ritme te pakken. De staf maakte zich terecht zorgen om het gebrek aan ritme. De spelersgroep totaal niet. Al bleek dat beide hierin hun eigen gelijk hadden.
En dat was te zien. Vanaf het eerste fluitsignaal domineerden wij de wedstrijd. Liep het allemaal op rolletjes? Nou nee. Maar het verschil in kwaliteit was domweg te groot. Vooral tactisch en positioneel werd De Rijp tot figuranten gedegradeerd. We kwamen als snel op 1-0. In de 6” was het al zover. Een vrije trap van De Rijp. Een variant. Niet goed uitgevoerd en de onderschepping op rand eigen zestien was een feit. Binnen 14 seconden en 5 passes later lag ie er aan de andere kant in. De betrokkenen, Jesse Coffeng, als de onderschepper, Max Swart die ontvangt en de bal op Tim van Eldonk speelt, vervolgens komt Anass Boudinar daaroverheen gesprint en haalt de achterlijn, waar hij de bal terugtrekt. Roan Mulder zet, met een overstapje, iedereen op het verkeerde been waarna Jesse Coffeng simpel kan scoren.
Doordat het zo makkelijk ging, zoeken sommige spelers dan inmiddels al andere uitdagingen. Andere uitdagingen dan het stoïcijns blijven spelen in dienst van het team. De passing wordt slordiger. Ze worden gemakzuchtig. Halen frivoliteitjes uit. Dit leidt onnodig balverlies. En ja, das allemaal logisch natuurlijk. Want echt in de problemen kwamen we niet. Dit omdat vooral het centrale verdedigingsduo Freek van der Heide en Roan Mulder wel scherp was. En samen met keeper Jules Vermeulen smoorden ze de kansjes die her en der ontstonden.
Als een mens niet wordt uitgedaagd in z’n kwaliteiten dan verliest ie de concentratie. Gaat zich vervelen. Gaat klooien of voor eigen geluk. En ja, De Rijp daagde niet echt uit. Als we even aanzette dan ontstond er gevaar. Gelukkig voor hun, was hun grensrechter in bloedvorm. Anders hadden we nog wat meer kansen kunnen verzilveren. Eigenlijk was de beste man in z’n eentje goed voor zeker drie cruciale reddingen. Maar ja, het fenomeen clubgrensrechter is al zo vaak onderwerp van gesprek geweest. Maar deze kon zo op voor clubgrensrechter van de week.
Tsja, en dan is het in de 26” al 2-0. Tim van Eldonk maakte hem. Opkomend vanaf rechtsback. Krijgt hij de bal op de zijlijn. Hij mag vrijuit inspelen op onze rechtsbuiten Jesse Coffeng die de aan de binnenkant staat op rand zestien. Inspelen en doorbewegen. Dit was een prachtig voorbeeld ervan. Het opende hun linkerflank en Tim kon ongehinderd opstomen. De verdedigers weigerde hem aan te pakken. Ze dekte liever lucht of de bewegende spitsen van WV. Oog in oog met de keeper ronde hij vervolgens af door de benen van de keeper.
Tsja en toen was het hek echt van de dam. Het tempo zakte echt in. De slordigheden namen toe. De actie voor eigen geluk namen de overhand. En dat werd in de tweede helft niet echt beter. Er hing een sfeer alsof we een dagje speeltuin waren met elkaar. Zoals dat vroeger gebeurde als een vriendje jarig was. Lekker spelen en ravotten. Een beker limonade als je dorst had en dan ging je weer lekker pielen. Want De Rijp werd nooit echt een bedreiging. Maar ja. Dat zal de komende wedstrijden natuurlijk anders zijn.
Daarom kopieer ik een stuk uit mijn verslag van de wedstrijd van Hercules Zaandam van 2 november 2025. In ’t kort het scoreverloop; 0-1 na 28”, 1-1 in de 90” en dik in blessuretijd 2-1. Kortom een moeizame overwinning voor de poorten van de hel weggesleept. Dit schreef ik toen:
“Dan komt er een fase waarin wij de grip beginnen te verliezen. We gaan teveel mee in hun spelletje. Een fysiek spelletje. Opereren niet als team. Sommige spelen hun eigen wedstrijd. We beginnen slordig te worden in onze passing. Vergeten dat hard werken en samenwerken als team de basis is. En dat de bal nooit moe wordt. Het is alsof een extra tegenstander het veld heeft betreden. We streden niet alleen met Hercules maar ook vooral met en tegen onszelf. De onzichtbare demonen die elke sporter kent. Want onder de eenvoud van het spel zit een diepere laag.
Een team is als een levend organisme. Iedereen heeft een rol, een intensiteit, een energie. Je merkt het meteen als de onderlinge afstemming klopt. Dan beweeg je samen, zonder te praten. Een goed team vertrouwt elkaar blind. Niet omdat iedereen perfect is, maar omdat fouten opgevangen worden. Het is een oefening in communicatie, empathie en vertrouwen. En de mooiste momenten ontstaan als iedereen zichzelf blijft, maar zich tegelijk inzet voor het geheel. Dan is er geen ego meer, alleen het spel als een gezamenlijke ademhaling.”
En dit is wat we nodig hebben willen we onze gestelde doelen realiseren. Want nu was onze tegenstander niet bij machte. Maar Fortuna Wormerveer was dat bijvoorbeeld wel. Daar liepen we 75” achter hun aan. Om met veel geluk nog op 3-3 te komen. Tegen Hercules Zaandam in november hadden we ook alle geluk. En heel eerlijk onze kwaliteiten zouden het moeten doen en niet de factor geluk. Dus daarom verman jezelf. Gun mekaar die bal. En we doen pas frivoliteitjes als het 5-0 staat. Totdat moment is het volle bak en als team over het veld.
We gaan dus naar Hercules Zaandam komende zondag. En ja, die staan stijf onderaan. Verloren hun laatste 6 wedstrijden. In totaal 9 uit 17 nu met een doelsaldo van -29. Dus u begrijpt dat ik mij zorgen maak. Want gemakzucht is onze grootste vijand op het moment. Daarom dit verslag met deze negatieve noot. Want als de slordigheden door het gebrek aan uitdaging blijven dan gaan we een keer de bietenbrug op. En ja heel eerlijk dat zou enorm zonde zijn nu we onszelf zo prachtig aan kop hebben gespeeld.
Dus ik ben er deze week op beide trainingsavonden. Morgen oefenen we tegen de o23 om 20:30u. U bent welkom als toeschouwer natuurlijk. En donderdag zal ik niet schromen m’n mond open te doen. Want de groep moet wakker blijven. Laten zien dat ze als team de afspraken negentig minuten kunnen blijven nakomen. Want is de verte gloort van alles maar we hebben nog helemaal niks.
Team : Vermeulen, Eldonk, Heide ©, Mulder, Noppert, Riessen, Coffeng, Boudinar, Swart, Oostermeijer, Körülü, Melis, Pisani (o23), Jairam, Bunt Huigen, Azzouz, Onkenhout, Diouf, Melis, Boudazdaz, Vries & ondergetekende
Onno Swart

De video-samenvatting van Mr Melis: