Peter Salden 1950-2022

Het bestuur ontving bericht van het overlijden van PETER SALDEN.

Peter meldde zich, samen met zijn broer Frans en o.a. Steven Boonzajer Flaes, in 1972 bij WV-HEDW. Het team waarvan hij toen deel uit ging maken bestaat nog steeds: het huidige Zaterdag 21.

Peter Salden werd 72 jaar. Hij ruste in vrede.

Het bestuur

Zijn broer Frans Salden stuurde de redactie dit gedenkwoord. Met dierbare herinneringen aan Peter in zijn WV-tijd.

Beste WV’ers,

Op 24 februari j.l. is mijn dierbare broer Peter (Salden) op 72-jarige leeftijd in Amsterdam overleden. Een groot verlies voor zijn dochter Josefine, broers, overige familie en vrienden.

Vooral onder de oudere WV’ers zullen er velen zijn die hem gekend hebben. Peter en ik werden in 1972 lid van WV-HEDW. Dat deden we in groepsverband met andere langharige studenten met wie we een jaartje of zo regelmatig een balletje in het Vondelpark hadden getrapt. Voetballen in clubverband leek ons een regelrechte promotie. En dat werd het ook, want we kwamen bij WV uit, dat ons met open armen ontving, de club zat niet in een florissante periode (Deel drie van de onvolprezen geschiedschrijving van onze club heet niet voor niets “Van kwetsbaar naar kerngezond”. Sander Post, Bram van Genderen en André Lopes Dias zaten toen al in het bestuur, en Jos van Meeuwen speelde nog samen met zijn broer Pierre in een hoger team. Het was behelpen op Voorland, de douches waren vaak koud, maar voor de rest voelde het als een warm bad. Op voetballend vlak hebben we trouwens niet veel promotie gemaakt. We begonnen als vierde zaterdagteam en zijn toen binnen tweede maanden omgewisseld met het tweede, omdat dat team rechtstreeks op degradatie afstevende. Mooie anekdotes over die periode in de jaren zeventig, met teamgenoten als Steven Boozajer Flaes, Jan Stapel, Jan Peerdeman, Jelle Oornink en Vic van de Reijt staan te lezen op blz. 606 en 607 van deel 3 van bovengenoemd boekwerk. In de loop der jaren steeg met de gemiddelde leeftijd ook ons elftalnummer. Dat Peter leerlingen van hem bij het Fons Vitae College overhaalde om bij ons te gaan voetballen, kon die trend niet keren. De meeste elftalnummers zijn aan ons vergeven. Het zou zomaar een clubrecord kunnen zijn. Volgens Henk van Bakel, onze latere aanvoerder/elftalleider/vlaggenist/grote roerganger (tot op de dag van vandaag, met of zonder knieën) zijn we zelfs het 23e geweest. Maar gezellig was het praktisch altijd.

Eind jaren negentig was Peter verhinderd voor kantinedienst. Peter wist het natuurlijk zo te regelen dat zijn dochter Josefine die dienst voor hem waarnam. Zij vond het toen zo leuk dat ze dat nog 1 a 2 jaar gedaan heeft in weekenden.

In de jaren tachtig begonnen de teamuitjes buiten de landsgrenzen. Via de connectie met Mirek werd twee keer Polen aangedaan. Bij veel reizen, zoals naar Engeland, was Peter ook organisatorisch betrokken. We hebben internationale wedstrijden gespeeld in België, Duitsland, Frankrijk, Zwitserland, Italië, Roemenie, Engeland, Schotland en Polen. De laatste wedstrijd waarbij Peter en ik nog hebben meegevoetbald was in Meppen, Duitsland in 2014. Enige jaren daarvoor was hij al met voetballen gestopt. Daarna begonnen de seniorenreizen (met jongeren en andere WV-vrienden), maar zonder voetbal. Na zijn actieve periode kwam Peter op zaterdagmiddag nog geregeld op bezoek bij WV, al werd dat de laatste jaren voor corona wat minder omdat hij toen van het najaar tot het voorjaar door Azie reisde. Tot slot, Peter was voetballend, zoals velen van ons , meer gedreven dan getalenteerd. Maar het (voetbal)plezier stond voorop. Zijn grootste wapen was zijn snelheid. De snelheid waarmee hij opeens van ons is heengegaan, heeft ons allemaal murw gemaakt. De mooie herinnering aan Peter kunnen het verlies iets draaglijker maken.

Tot slot wil ik nog Peter zijn hoogtepunt bij WV in herinnering brengen. Ik citeer weer uit het eerder genoemde boek:

“Quattrick"

Peter Salden beleefde zijn sportieve hoogtepunt toen hij op 6 februari 1993 als speler van wat toen de Zaterdag 11 was in de uitwedstrijd tegen De Meer 5 in de tweede helft een onvervalste ‘ essentiële quattrick’ scoorde. “Quattrick vanwege de vier doelpunten op rij in één helft; essentieel omdat noch de tegenstander noch een van zijn medespelers tijdens de wedstrijd scoorde”, werd in het verslag uitgelegd. In zijn eentje legde Peter de 0-4 eindstand vast.”

Binnenkort hoop ik velen van jullie te zien op een zaterdagmiddag bij WV,

Frans Salden