Onder een stralend zonnetje.........

Wat was het lekker weer. In ’t zonnetje een pot voetbal kijken. Het leven lacht je dan echt toe. Er stond vandaag heel stiekem een spannende wedstrijd op het program. De nummer 3 tegen de nummer 4. Ik had er zin in. En met mij heel veel meer mensen. Het was gezellig druk langs de lijn.
Tot de 23” gebeurt er weinig. Ja, een wolk voor de zon. Best wel fris dan! Maar daar is het eerste gevaar. Op eigen helft verovert Max de bal. Z’n directe tegenstander maakt een tackle die hij kan omzeilen. De tweede verliest ook het duel. Max is inmiddels op snelheid op weg richting de goal. Dan is daar de laatste man en deze is meedogenloos. Op 20 meter van de goal torpedeert hij Max. De scheids fluit. Doorgebroken speler. Neerhalen is een kaart. Geel of rood? Niets echter volgens scheidsrechter. Echt verbazingwekkend. Dan rest alleen de vrije trap. Die eindigt slap in de muur.
In de 27” valt de goal waarvan je hoopt dat ie niet valt. Een zondagsschot. Vanaf een meter of 30. Vanuit het niets zeilt de bal over onze keeper die compleets kansloos is. 0-1. WV krijgt het niet voor elkaar een fatsoenlijke aanval over meerdere schijven op te zetten. Er is een soort gelatenheid in de ploeg geslopen. Er moet iets gebeuren. WV is mat. TABA toont de wil. Het kenmerkt het verschil van beleving vanmiddag. Het leek of TABA met dertien man speelde. Ze waren overal om elkaar te helpen. En wat zetten wij er tegenover. Niet heel veel helaas.
De rust komt als gelegen. De toeschouwers genieten van het lekkere weer terwijl WV in de kleedkamer zich klaarmaakt voor de tweede helft. WV moet uit een ander vaatje gaan tappen. De eerste tien minuten na rust geven hoop. Er is meer beleving maar TABA blijft de wil tonen die nodig is om de wedstrijd over de streep te trekken. En die wil wordt al snel beloond. In een aanval over links krijgen drie WV'ers geen vat op die ene speler van TABA. Die bereikt de achterlijn en legt bekeken de bal terug richting de penaltystip. Dit buitenkansje wordt simpel benut. 0-2.
De rest van de wedstrijd sleept zich voort van blessurebehandeling naar blessurebehandeling voor spelers van TABA. Het tempo wordt er vakkundig uitgehaald. WV is onmachtig. Ook de ingebrachte wissels kunnen het tij niet keren. De langdurige blessuretijd voelt als een martelgang. Een wedstrijd om snel te vergeten. Of juist niet. Eigenlijk is het een wedstrijd waar we veel van kunnen leren. Als individuele spelers. En vooral als team. Waarom heeft TABA vanmiddag gewonnen? Zij waren ook met 11. Net als wij. Als oogde het niet zo.
Ondanks het resultaat wil ik één speler van WV een groot compliment maken. En wel Milan. Een rustige wat introverte jongeman van 19 jaar oud. Hij speelt verdedigend op het middenveld. Hij is de voetballende stofzuiger en loopt de gaatjes dicht. Onmisbaar in een team. Altijd bereid het vuile werk op te knappen. Hij stond er vandaag. Zelfs als gaatjes, gaten worden dan gaat hij stoïcijns door. Steeds is hij degene die het spel ontregelt en z’n team de tijd geeft om te hergroeperen. Ik heb vanmiddag van je zitten genieten. Chapeau!
En dan ja wat rest is het weer. Had ik dat al gezegd? Het was vanmiddag heerlijk toeven op het bordes van de Voorzet. Het weer gaf deze bittere nederlaag toch nog een zonnig randje.

Onno Swart