Jerommeke on fire!

Speelronde 4. RODA ’46 uit Leusden komt op bezoek. Een club met 1.400 spelende leden. Met o.a. een Zaterdag 1 in de 1e klasse en zes Jo23-teams. De Zondag 1 is al jaren spelend in de 3e klasse. Vorig seizoen eindigden ze als 3e. En redden zij het net niet om in de nacompetitie te promoveren. En wij zijn nieuw vanuit de 4e klasse. En groeien elke week. Wederom een mooie graadmeter voor WV-HEDW dus.
Waar staan wij als team voorafgaand aan deze wedstrijd? Nou in punten gelijk met RODA ’46 met 6 uit 3. Zij verloren uit 4-2 van PVC in de 1e wedstrijd. Om daarna tweemaal thuis te winnen tegen KDO en AWPC met respectievelijk 3-2 en 3-1. En wij verloren de seizoensouverture nodeloos uit bij TABA met 2-1. Om daarna thuis PVC met 2-1 en uit KDO met 0-3 aan onze zegekar te hangen. Het ging er dus om spannen. Of we onze goede reeks konden voorzetten.
In de groepsapp van het team op zaterdag post ik ook bovenstaand. Maar dan vooraf en niet zoals nu achteraf. Want nu weet u natuurlijk de uitslag al. Want stiekem was u als lezer best wel nieuwsgierig? Wat zullen die dekselse jongens van de Zondag 1 hebben gedaan? En heeft u het opgezocht. Ik begrijp het volkomen. Daarom ben ik blij dat ik langs het veld mag zitten en vol de emotie meekrijg van zo’n wedstrijd. Maar ik stuurde ter motivatie een extra stukje tekst mee naar die dekselse jongens:
Wie zet z’n goede reeks voort? Ik denk wij. Waarom? Omdat we het aan onszelf verplicht zijn. We trainen niet voor niets zo gepassioneerd. We hebben de individuele kwaliteiten. Die, als we deze functioneel inzetten, ons een onoverwinnelijk geheel kunnen maken. Kijk, voetballen kunnen we. Allemaal. Maar het is meer dan voetbal wat overwinningen brengt. Er moet strijd geleverd worden, er moet focus zijn, zelfvertrouwen en concentratie. Kunnen we dat opbrengen. 90 minuten lang. Dus morgen samen knallen. Vanaf minuut 1 en onszelf belonen met een overwinning!
Dan de wedstrijddag. Het is halen en brengen-weer. Met 8 graden, een graadje of 10 kouder dan de afgelopen week. Intense buien met soms een toefje hagel afgewisseld met mooie felle blauwe luchten. De nieuwe tribunes komen goed van pas. Het is de dag dat de marathon van Amsterdam wordt gelopen. We waren gewaarschuwd. Maar toch komen er een paar te laat. Dat kost je een basisplaats…… Overigens misten we ook de aanwezigheid van de geblesseerden. Jullie horen tot het team! Zorg dat je er bent. Op tijd om samen die voorbereiding te doen. De besprekingen te horen. Zodat je weet wat er speelt.
We trappen af onder leiding van de heer Schans. Een prima leidsman bleek. Zonder kaarten leidde hij de wedstrijd zonder echt op te vallen. Dan doe je het goed als scheids. De 1” dan. En wat voor één. Wij trappen af. De bal gaat terug naar aanvoerder Freek van der Heide. Hij doet waarop ie de hele zomer heeft getraind. De lange bal geven over de verdediging. Hiermee zet ie rechterspits Max Swart aan het werk. Die wordt afgetroefd maar zet direct druk. De bal valt vrij op een meter of 15 recht voor de goal voor de voeten van Jannes Broekman. Die aarzelt niet en schiet. Helaas kan de keeper gestrekt naar de hoek de bal uit het goal tikken. Dat zou wat zijn. Om na 16 seconden al te scoren maar helaas. Het blijft 0-0.
Er ontwikkelt zich daarna een wedstrijd dat het midden houdt tussen een gevecht en een hardloopwedstrijd. Beide ploegen hebben het mes tussen de tanden. Strijden voor elke meter. Het gaat over en weer. RODA ’46 is net wat feller. Verovert vaak de 2e bal om van daaruit de voorwaartsen aan het werk te zetten. Maar wij weren ons kranig. Staan steeds goed en neutraliseren alles wat binnen een meter of 20 van de goal gevaarlijk kan worden. We laten ons nog wel af en toe verrassen door een mannetje in de rug op ’t midden. Met balverlies tot gevolg. Het gaat net ff sneller dan vorig seizoen. Dus omhoog met die handelingssnelheid! Scan je omgeving continue. En blijf elkaar coachen! Maar echt gevaar nee. Dat stichtte wij af en toe.
En toch komen we op achterstand. In de 17”. We onderbreken een aanval in de eigen zestien. De bal valt op het midden van het middenveld. Het duel om de bal daar wordt te slap aangegaan. De verdeiger van RODA ’46 krijg em mee en haalt direct uit. In de stuit, raakt ie em vol. Met een mooie curve komt ie richting ons doel. Keeper Jules Vermeulen strekt zich naar de bovenhoek. Zweeft er naartoe. Krijgt z’n vingertoppen er nog tegenaan. De bal komt onderkant lat terug onfortuinlijk tegen z’n rug en valt dood neer midden voor de goal op een metertje van de doellijn. De spits is gretig en verzilvert dit buitenkansje eenvoudig. 0-1. WV-HEDW blijft rustig. We proberen te combineren maar de tegenstander is fel. En ze zitten er constant kort op. Elke poging om gevaarlijk te worden, wordt in de kiem gesmoord. Het is een voetbalgevecht geworden. Waar het teveel aan de nauwkeurigheid van de passing ontbrak. We zijn dan in de 37” aanbeland. De kans op de gelijkmaker. En wat voor één.
We hebben het over Max Swart. Hij krijgt de bal hoog aangespeeld een meter of 10 op de helft van de tegenstander. Direct een duel. De bal stuitert weg. Valt samen met z’n tegenstander op de grond om vliegensvlug weer op te staan. Verovert de bal in een ander duel. Diego van de Bunt ontvangt em, om gelijk weer aan Max mee te geven. En die zet het op het lopen met de bal aan z’n voet. Slalomt door de linies om net binnen de zestien te schieten. Ik zou zeggen; loop door. Maar ja ik sta niet in ’t veld. Max schiet. De keeper heeft een geweldige reflex en keert de zekere goal.
Dan de 41”. Eentje voor de oneindige discussie over de clubgrensrechter. Vaak een aimabele oudere man. Voorkomend en aardig richting de scheids. Een echte clubman. Vaak al jaren actief in allerlei functies. Doet veel om z’n cluppie succes te laten hebben. Ook niet eerlijk zijn behoort tot zijn arsenaal. Verpakt met een glimlach. Het is toch niet te controleren. En de scheidsrechter gelooft hem zolang hij het niet te gortig maakt. Hij vlagt en de scheids fluit. Weg prachtig uitgespeelde kans. Welkom frustratie. Bloed irritant.
Als de scheids dan voor de rust fluit. En dan gaan zeuren als grensrechter tegen de scheids dat nummer 7 allerlei teksten naar z’n hoofd slingert. Dan ben je een hele foute. De beelden van het moment die liegen niet. Maar goed daar hebben we niks an. We gaan rusten met een 0-1 achterstand. Ik ga niet mee naar binnen. Ik maak een paar praatjes hier en daar. Ik hoor dat we onszelf vergeten te belonen. Dat dit andere koek is als vorig seizoen. Dat het leuk is om naar te kijken. Vermakelijk. Kortom we doen het ergens voor.
De tweede helft dan. We beginnen ongewijzigd. Heeft de trainert de juiste snaren geraakt daarnet in de rust? Hij laat direct wat wisselspelers warmlopen. We beginnen prima. In de 48” noteren we een kans. We spelen rond. Vinden de vrije man. Dan een kluts om vervolgens de bal weer te veroveren. Roan Rijkers ziet de oplossing en steekt Max Swart weg. Die maakt een keuze. In plaats van zelf naar binnen te snijden en voor eigen kans te gaan, passt hij direct breed op de meegelopen Jesse Coffeng. Die krijgt een schotkans. Net iets te ver naar buiten, jaagt ie de bal in de ballenvanger.
Er is nu meer controle. We beginnen het spel te dicteren. Veroveren de ballen nu makkelijker. Achterin zit het goed dicht. Kees Mirande, Freek van der Heide, Jan van Straaten en Lukas Noppert spelen eigenlijk verdedigend foutloos. De aanvallende inbreng kan nog beter. Maar hun voorname taak voeren ze soeverein uit. Om niet de keeper te vergeten. Vandaag Jules Vermeulen. De rust zelve. Alleen de coaching mis ik nog. Laat je gelden. Zet ze neer laat je horen!
Dan voeren we wissels door. Jermaine Verwey en Roan Mulder erbij. En die laatste maakt de gelijkmaker. Hoe? Nou met z’n goedgetrainde torso. Het was uit een corner. Diego van de Bunt trapte em. Een perfect dalende bal in de 5 meter. Hij liep er zo tegenaan. Niet aarzelen gewoon doen. Prachtig. Op doorzettingsvermogen. Lelijke goals tellen ook. Ik hou ervan. 1-1.
We gaan er nu vol voor. In de 77” is daar een heuse goal opgebouwd vanaf de keeper. We spelen rond. Wachten af. Lokken. En dan gaat het snel. Jules op Kees. Die passt naar links op Lukas die Jermaine aanspeelt die aan de binnenkant goed in de bal komt. Jermaine draait zich vrij van z’n tegenstander en heeft het overzicht. Max loopt binnendoor in het gat tussen de centrale en de linksback. Krijgt de bal op maat. Controleert. Snijdt de verdediger de pas af en schiet diagonaal de bal onhoudbaar voor de keeper binnenkant voet in het zijnet. 2-1.
Ik als kritische vader glim van trots. Want ik, die 10 jaar lang z’n trainer was, heb hem ooit een jaar lang in de jeugd alleen maar zo laten afronden in wedstrijden. Niet hard maar gecontroleerd. Met rechts en links. Zuiver in plaats van op goed geluk. Het team viert de voorsprong in een explosie van gejuich. De bank staat in ’t veld. We hebben ze in de tang. En nu door. We wisselen nogmaals. Mouaad en Tobin hebben inmiddels hun shirtje gevonden en betreden het veld samen met Milan om de overwinning over de streep te trekken.
In de 81” stuurt Freek, Max weer diep. Een duel om de bal in de zestien lijkt een strafschop. De scheids beslist anders. Dan een moment voor onze goal. Inmiddels is RODA ’46 met een wanhoopsoffensief begonnen. Ze brengen een boomlange spits. Gaan achterin 1-op-1 spelen. Tis de 84”. De bal komt hoog voor. Die wordt doorgekopt op die boomlange spits. Frank en vrij mag ie inkoppen. Jules is kansloos. Gelukkig staat ie net dat ene metertje buitenspel. Goals afgekeurd. Het blijft 2-1.
Dan de 88”. De genadeslag. RODA’46 valt aan. De ruimtes zijn inmiddels enorm. Daar weten we wel raad mee. Zeker als Diego van de Bunt de bal krijgt op het midden van ons gedeelte van het veld. En Max in de punt. Ze speelden al samen bij s.v. DRC in de jeugd. Diego als aangever. Max als afmaker. Het is een ABC-tje. En zo geschiedde. Diego legt hem eroverheen. Max start vanaf eigen helft. Een sprintduel met z’n bewaker. Die moet een sliding maken want hij kan em niet bijhouden maar is te laat. De keeper wordt verschalkt door em door z’n benen te spelen. Omschakelen in optima forma. 3-1. Over en uit. De drie punten vallen ons toe. Meer dan terecht al is RODA ’46 een stugge tegenstander gebleken die zeker in het linkerrijtje zal eindigen. 4 gespeeld 9 punten. Op 3 punten achter Swift en Sporting'70 die beide al hun wedstrijden wonnen. We hebben onze vuurdoop prima doorstaan in de 3e klasse en nu door. We heten niet voor niets:
Wilhelmina Vooruit Hortus Eendracht Doet Winnen!
Komend weekend is het bekercompetitie. We zijn helaas al uitgeschakeld. We zijn dus vrij. Donderdag slaan we daarom de training over om als team op stap te gaan. Eerst lekker eten bij een fijne Italiaan in de Watergraafsmeer om op zoek te gaan naar mooie verhalen in nachtelijk Amsterdam. Om op zondag 29 oktober weer thuis te spelen tegen APWC 1 uit Amersfoort.
Het team : Jules Vermeulen, Lukas Noppert (80” Mouaad Boudinar), Kees Mirande, Freek van der Heide ©, Jan van Straaten (80” Tobin Melis), Tom van Riessen, Diego van de Bunt, Roan Rijkers (80” Milan Bieshaar), Jesse Coffeng (54” Jermaine Verwey), Jannes Broekman (61” Roan Mulder) & Max Swart. Niet ingezet : Adrian Hensel, Mick van der Wijgerd
Onno Swart

Video-samenvatting van de wedstrijd:

Op de site van onze gasten: Onnodig verlies Roda’46 Zon1