Internationaal avontuur JO14-1 (zon)

Maanden van voorpret ging eraan vooraf. Er werd binnen het team en tegen vrienden én tegen familie al druk en enthousiast over gesproken. De competitie was leuk, maar in België ging het gebeuren; het internationale toernooi van Brugge kwam eraan.
Op vrijdag 7 april vertrokken er 5 auto’s volgeladen met gemotiveerde boys richting het zuiden, waar we aankwamen in een door teammanager Ivo van Loon perfect geregelde slaaplocatie. Tassen in de kamers en verkennen maar. Onze slaapplek lag rustig aan een mooie plas net buiten Brugge, met als stoorzenders alleen wat vogels en insecten. Een echt Amsterdams tafereel dus. Na even keten, en zo hoort t, vielen de jongens in slaap met veel zin in de dag van morgen.

Zaterdag na ‘t ontbijt stonden de auto’s ronkend klaar om te vertrekken naar het toernooi. Na een kwartiertje rijden stonden enkele bussen van andere teams, mét logo, al geparkeerd en was het een drukte van jewelste van aankomende en rondlopende voetballers. Het Frans, Vlaams, Engels en Nederlands vloog door de lucht. We konden er niet om heen, internationaal wás het toernooi, niet alleen in de folder, maar óók in de praktijk.
Na even acclimatiseren zochten de boys onder leiding van trainer Dave een inspeelveld op, maar dat bleek er niet te zijn. Amsterdamse bravoure leidde tot het claimen van een mooi stukje gras bij een lokale scouting vereniging en de warming-up was een feit.

De eerste wedstrijd mocht WV aantreden tegen de Doncaster Rovers Football Club. Kerels, want dat waren het, van de JO15 van een club van Championship niveau. Aanpoten dus. Onze jongens zagen al voor de aftrap dat sommigen van hen twee keer zo groot en breed waren en zelfs volle baarden bezaten. Toch een contrast met een aantal van WV-HEDW, die de baard nog niet eens volledig in de keel hadden zitten. Naast groot en fysiek zijn liet Doncaster ook mooi en verzorgd spel zien. Het was dan ook geen verrassing dat er werd verloren, naar later bleek tegen de uiteindelijke toernooiwinnaar.
Ook de potjes later op de dag waren stevig. Harde, maar faire tackles waren aan de orde van de dag, duels waren fel en er werd keihard gesprint en geschoten. Niet zoals onze jongens in de Hoofdklasse gewend waren. Uiteindelijk werd naar een paar keer (krap) verliezen één keer gelijk gespeeld. Goals maken en het middenveld controleren tegen next level teams bleek echt een opgave. En ondanks de “you fu*** cu**’s” en het stevige fysieke werk gingen de jongens steeds beter spelen en eindigden ze als 6e van de 7 in de poule. Met goede hoop voor de volgende dag, juist door de stijgende lijn die al binnen de eerste dag werd ingezet.

In de avond was het tijd voor relaxen en een beloning voor het harde geleverde werk. Na het eten werden eerst Dave en Ivo in het zonnetje gezet voor al hun onbaatzuchtige inzet, die ze voor de jongens over hebben. Met een toptrainer en top teammanager bereik je nou eenmaal meer dan zonder, en dankzij hen én keihard werkende boys lijkt misschien Divisie niveau op termijn zelfs wel reëel. Hierna werd Brugge in de avond onveilig gemaakt met een bezoek aan de kermis en een stevig Rock optreden middenin de stad. Amsterdamse dancemoves rolden over de straten. En op weg naar de auto’s terug klonk in Brugge centrum nog het Ajax lied “ 90 minuten lang”. Het was wel duidelijk dat WV JO14-1 zondag nog geen genoeg had van voetbal.
Na twee potjes bikkelen op zondag was daar de laatste wedstrijd om de 11e plek. Scoren was lastig gebleken op zaterdag, maar bij deze wedstrijd zat het achterin goed dicht, was het middenveld van ons en konden de aanvallers worden bediend. Een mooie steekpass naar onze links voor en de vleugelaanvaller zette het op een lopen, sneed wat naar binnen met een Engelse grote krijger in z’n nek, haalde uit met links en de bal lag in de verre hoek. 1-0! Kort daarna zelfs de 2-0 door wat verwarring na een buitenspel moment. Iedereen dacht dat het buitenspel was, maar de scheidsrechter niet. Onze rechtsvoor pingelde rustig naar de keeper en schoot met de bal met 5 km/h over de lijn. Ondanks protesten aan Engelse kant bleef de goal toegekend. De scheids voelde blijkbaar nattigheid want kende een paar minuten later een penalty tegen toe. Veel was er echt niet aan de hand. 2-1 leidde tot 2-2 en penalty’s tegen de Crofton Saints was een feit. Gearmd op de middenlijn stonden onze boys de nemers en keeper aan te moedigen net als de van publiek gevulde zijlijn. Na twee lekkere stops door ons, werd de bevrijdende 5e penalty er ingetrapt. Het feest dat volgde leek wel op het feest dat Doncaster een paar uur erna aan het einde van de ‘echte’ finale vierde.
Uiteindelijk stapten onze boys blij en tevreden in de auto naar huis en op naar de laatste chocola paaseitjes. Deze waren meer dan verdiend door mooie prestaties tegen sterkere en grotere jongens met heeel ander spel dan in de regio Amsterdam en daar buiten.
De komende weken volgt voor WV-HEDW JO14-1 zondag de ontknoping van hun hoofdklasse competitie. Zo zwaar als in Brugge zullen ze het niet krijgen en met veel wedstrijden en een pak ervaring in tas weet je het maar nooit. Hoe dan ook; een ervaring om nooit te vergeten. Qua spel én plezier een TOPTOERNOOI.
Maarten Moen