Het was blaffen maar niet bijten

Zondag 6 oktober 2024. Tegenstander FC Abcoude. Club anno 1973. Dorp onder de rook van Amsterdam. Daar waar de Angstel, Gein en Winkel stromen. 0 punten na 2 potjes. Een trainer die ontslag heeft genomen. En dan komen ze op bezoek op Middenmeer.
Nou hebben wij ook niet een heel lekkere start van de competitie. Met Freek van der Heide, Max Swart en Diego van de Bunt Huigen zitten drie sterkhouders van afgelopen seizoen samen met Roger Onkenhout in de lappenmand. En Roan Mulder is nog één wedstrijd geschorst. Twee ploegen dus op zoek naar het juiste pad.
De wedstrijd stond onder leiding van de heer Dik Kortekaas uit Breezand. Ik hoor u denken, Breezand? Jazeker Breezand. Een dorp in de kop van Noord Holland. Hij had een helse reis achter de rug met alle wegwerkzaamheden die in het weekend tot oneindige opstoppingen lijden. En toch was hij ruim op tijd. Chapeau.
In de startopstelling waren vier wisselingen. Keeper van dienst bleef Jules Vermeulen. Midas Ploem Kempkes begon centraal achterin samen met Tobin Melis, geflankeerd door Lukas Noppert en Tim van Eldonk. De gebroeders Boudinar startten beide op het middenveld samen met youngster Tycho de Vries. Voorin kregen Jesse Coffeng, Jens Avrap en Ashraf Azzouz de voorkeur.
En zo begon de wedstrijd. Met WV in hagelnieuwe tenues met als sponsor Swartgeld op de borst. En een nieuwe vaste assistent scheidsrechter in de persoon van Kees Mirande aan de lijn. Onder een waterig zonnetje was het wachten op wat komen ging. Het duurde even voor de wedstrijd echt op gang kwam. Abcoude stond compact. En wij probeerden ons normale spel op de mat te leggen. En dat ging heel aardig. Tuulk er was veel balverlies maar het terugveroveren lukte heel prima. En zo kregen we wat kansen. In de 26' uit een vrije trap van links. Bij de 1e paal kan Mouaad Boudinar net niet de bal binnen de palen krijgen.
In de 34' krijgen we de uitgelezen kans om de 1-0 te maken. Anass Boudinar onderschept. Steekt Jesse Coffeng weg rechts in het strafschopgebied. Van een meter of 5 probeert Jesse met links de bal in de linkerhoek te plaatsen. De bal komt net niet hoog genoeg om de al liggende keeper te passeren. Uit de rebound kopt Tim van Eldonk alsnog bijna binnen. En zo gaan we al richting de rust.
We geven een corner weg. We spreken de 40'. Daar begint zich een patroon te ontwikkelen. Iedereen gaat braaf staan. Maar niemand staat echt goed. En er is vooral ook niemand die hier de leiding neemt en de boel goed zet. Waar is de coaching? Wie neemt de verantwoordelijkheid? Op het moment dat de scheidsrechter fluit staan er negen van ons. Vijf van Abcoude waarvan er 3 echt vogelvrij staan. Een zelfs bij onze keeper. En twee bij de tweede paal. Ongedekt. En wij staan veel te ver voorbij de eerste paal. En ja, als de bal dan goed valt in de vijf meter dan is het een 200% kans. De 0-1 valt, volledig tegen de verhoudingen in.
In de vijf minuten die resten tot de rust spelen we in ene een tempootje hoger. Er is meer beleving. Kopt Midas op de onderkant lat. En maakt de scheids een echte misser. In een actie binnendoor is Jesse Coffeng z’n tegenstander te snel af. De bal ligt klaar om op doel te schieten als een tackle wordt ingezet. Pal voor de ogen van de heer Kortekaas. De bal wordt volledig gemist. Jesse Coffeng wordt daarentegen pootje gehaakt en gaat neer. Doorspelen beslist de scheids. Onbegrijpelijk. Iedereen ziet het. De tegenstander beaamt het later. Maar de bal gaat niet op de stip. En dan weet je dat het een lastige middag wordt.
Als het geluk niet aan je zijde is. Dus dan moet je het geluk afdwingen. Door er onvoorwaardelijk voor te gaan. Als team. Het tempo omhoog. Je het snot voor de ogen werken. Voor elke meter te knokken. En zo ging het gesprek in de rust. Samen met het blijven hameren op de gemaakte afspraken als team. Dat we vooral de energie moeten gaan leveren nodig om samen een overwinning over de streep te trekken. We gaan hoopvol de tweede helft in. Nat als onder de toeschouwers. Wat deed het team zichzelf tekort in het eerste bedrijf. Dat moet goed komen in de tweede helft.
Maar helaas. Het was ijdele hoop. Want in de 55' valt de 0-2. Doeltrap Abcoude. We zetten goed druk en veroveren de bal op het middenveld. In plaats van balbezit te koesteren zoekt Jesse Coffeng de aanval terwijl niemand in positie stond. Om de bal zo in de voeten van de laatste man van Abcoude te spelen. Die speelt rustig terug op hun keeper. Jesse jaagt door. Laat zich eenvoudig uitkappen door de keeper. Weg druk. Weg organisatie. Dan gaat het snel. In twee passes bereiken ze hun spits. Waarbij onze verdediging als los zand uit elkaar valt. Jules te ver voor z’n goal staat. En de spits van Abcoude pakt het gegeven cadeautje gretig op fraaie wijze uit.
Dan toch nog denk of hoop je dat het kan. We hebben er de ploeg voor. Er is nog genoeg tijd. Maar het komt er niet uit op een of andere manier. Is het plankenkoorts? Of is dit niveau toch te hoog gegrepen? Ik denk het niet. Tuulk missen we wat sterkhouders. Zijn de ploegen beter georganiseerd. Maar dat mag niet het argument zijn. We moeten het bij onszelf zoeken. Meer zelfreflectie hebben. Echt kritisch naar je eigen prestaties kijken en daar van leren. Wat doe ik fout. Geef ik werkelijk alles. Ook in het dienst van het team. Loop ik vuile meters net zo als ik aanvallende meters maak? Hou ik mij aan de teamafspraken. Voer ik m’n taak volledig uit. Want het team is zo sterk als de zwakste schakel. Het is namelijk niet belangrijk wie de doelpunten maakt. Het is niet belangrijk wie de assist geeft. Het is belangrijk dat iedereen z’n taken uitvoert. Zich als een teamspeler gaat gedragen.
En dan is daar het bericht dat Johan Neeskens op 73 jarige leeftijd veel te vroeg is overleden. In het harnas gestorven tijdens zijn werk voor KNVB WorldCoaches in Algerije. In ene is het overal. Hij, Johan Neeskens is het grote voorbeeld van een speler die zich ultiem kon wegcijferen voor het team. Hij stond bekend om zijn genadeloos hard ingeschoten strafschoppen en uitzonderlijke loopvermogen. Ook werd hij gevreesd om zijn harde spel op het middenveld. De ultieme secondant van Johan Cruijff. Die door hem kon doen waar hij goed in was. Hij cijferde zich volledig weg om een ander te laten excelleren. En wij? Nee, wij beginnen te ageren. Kunnen kritiek niet accepteren. Pakken weer kaarten voor praten. Verliezen ons in randzaken. Tonen geen duelkracht. Doen niet alles voor 110%. Terwijl nog nooit iemand minder is geworden van hard werken.
Je wilt toch wedstrijden winnen? Nou dat doe je door op de toppen van je kunnen te presteren. Zowel aanvallend als verdedigend. Als team. De spits is de eerste verdediger en de keeper de eerste aanvaller. Samen. Voor 110%. Voor het team. Om na 90 minuten die 3 punten te verdienen. Want als we kijken naar onze individuele voetbal capaciteiten dan staan we er uitstekend voor. Maar als we gaan kijken naar andere aspecten die het hedendaagse voetbal vragen dan hebben we nog een hoop te doen. Fysiek; kan ik 90 minuten volle bak gaan? Tactisch. Gogme. Duelkracht. En vooral als teamspeler opereren. Elkaar coachen. En dan zonder weerwoord uitvoeren. Pas na de wedstrijd praat je erover. Luisteren. Accepteren. Wegcijferen.
De trainert wisselt en we gaan man op man. We hebben veel de bal. Maar spelen in een net te laag tempo om echt door te bijten. Dan de 77”. De 0-3. Wederom een corner. We stellen ons op. Elf man terug in eigen zestien. En zeven van hun. Midden voor de goal op een meter of twee van de doellijn staan er twee van Abcoude vogelvrij bij onze keeper. Bij de tweede paal nog eentje. En wij staan met elf in eigen zestien? En dekken vooral lucht. Vervolgens kan een speler van Abcoude zich aanbieden richting de cornervlag vanaf rand zestien en hij kan zonder problemen de bal aannemen. Zeker zes WVers lopen domweg van het doel en laten meerdere tegenstanders ongedekt achter. Twee WVers lopen op een sukkeldrafje richting de speler met de bal en blijven op een meter of twee staan. Geven de speler alle tijd om aan te leggen voor een voorzet. Hij kan kiezen uit drie. En ja dan maak je het je tegenstander wel erg makkelijk.
U denkt vast dat ik overdrijf maar geloof mij. De beelden liegen niet. Ik ben er vooral verbaasd over. Wij die vorig jaar vrijwel geen doelpunten uit standaard situaties tegen kregen en nu al vijf in drie duels. Dit moet anders. We moeten leren van onze fouten. Niet wijzen. Maar leren van je eigen fouten. En geen ja maar. Nee, simpelweg nederig zijn want de derde goal was een collectieve wanprestatie.
Iemand zei na afloop; “het was blaffen maar niet bijten”. En dat bleef bij mij hangen. En vat eigenlijk precies deze wedstrijd samen. De teamprestatie. Alles wordt voor jullie geregeld. Maar je houden aan simpele afspraken zoals op tijd komen. Je presentatiepak aan hebben. Of je in belang van het team inzetten daar schort het aan. Het is niet ik. Het is wij. En als jij je te goed voelt hiervoor dan koop je een bal en ga je lekker op een pleintje je kunsten opvoeren. Een voetbalwedstrijd is meer dan iets kunnen met een bal. Voetballen op een bepaald niveau is vooral mentaliteit en jezelf pijn kunnen doen in belang van het teamresultaat.
In het veld stonden vandaag: Jules Vermeulen, Tim van Eldonk, Tobin Melis, Midas Ploem Kempkes ©, Lukas Noppert, Tycho de Vries, Ashraf Azzouz, Anass Boudinar, Jens Avrap, Mouaad Boudinar, Jesse Coffeng, Yasin Koprulu, Tom van Riessen, Jermaine Verwey, Osman Tok, Huib Bergkamp. Niet ingezet: Jan van Straaten en Mick van der Wijgerd

Onno Swart

Op Het Amsterdamsche Voetbal: FC Abcoude pakt de eerste overwinning van het seizoen bij WV-HEDW

Op de site van onze gasten: Verdiende zege Abcoude