Het moment dat je gegeven wordt.........

Sommige gelijke spelen voelen gewoon als verlies. Dit was er zo een. We stonden met 0-2 voor, hadden het voor rust goed voor elkaar en gaven eigenlijk weinig weg. Dan moet je zo’n wedstrijd gewoon winnen. Niet ingewikkelder maken dan het is. Dat lukte niet. En dus kwam de 2-2 in blessuretijd extra hard aan.
De start was goed. We hadden de bal, speelden op hun helft en met de juiste energie. De Meteoor zakte in en kwam er amper uit. De 0-1 viel verdiend en met de 0-2 van Diego erachteraan leek er weinig aan de hand. Zo’n fase waarin je denkt: dit zit goed, nu doordrukken en professioneel uitspelen. Maar voetbal is op dat punt vaak genadeloos. Als je een wedstrijd niet echt doodmaakt, blijft er altijd iets leven bij de tegenstander.
Dat gebeurde hier ook. Niet meteen met grote kansen of paniek, maar wel in het gevoel van de wedstrijd. We verloren langzaam wat grip. Aan de bal werden we net wat minder rustig. In de duels net wat minder overtuigend. En dan zie je een tegenstander groeien. Simpelweg omdat hij nog in de wedstrijd mag blijven.
Na rust waren er nog momenten om de 0-3 te maken. Als die valt, dan was de buit binnen. Maar hij viel niet. En dan blijft het schuren. De 1-2 uit een afstandsschot was zo’n moment waarop alles ineens weer open ligt. Een onmogelijke goal. Van die afstand. Maar prachtig ingeschoten.
De Meteoor kreeg er nog meer geloof in. Vanaf daar was het in ene alle hens aan dek bij ons. De keuzes werden minder, ballen minder vast en minuten duren ineens langer dan ze zijn. De wissels pakten niet goed uit. En dan in de blessuretijd. De 91”. Corner. 2-2. Ik hoef hier niet veel uit te leggen. Dan is het gewoon pijnlijk.
Zeker omdat het niet voelde als een wedstrijd die je uit handen hoefde te geven. Dat maakt het ook zo zuur. Niet omdat alles weg is. Dat is niet zo. Maar wel omdat dit een kans was om het kampioenschap te pakken. En die glipt dan toch weg. Tegelijk zit daar ook meteen de enige goede reactie in. We hebben een prachtige Koningsnacht gehad. En Koningsdag was ook meer dan prima.
Dus we zijn niet blijven hangen in chagrijn. We moeten wel kritisch kijken naar waardoor het kantelde. Ieder voor zich. Kritisch naar zichzelf. Want vaak zit het niet in één moment, maar in wat eraan voorafgaat. Net niet doordrukken. Net niet scherp genoeg blijven. Net niet kill genoeg zijn als het moet. Deze wedstrijd was daar een pijnlijk voorbeeld van.
Dus ja, dit doet even pijn. Omdat het moment er was. Omdat je hem vast had. En omdat je voelt dat je hem zelf laat glippen. Maar goed. Dat is ook voetbal. Je krijgt niet altijd de beloning op het moment dat jij hem hebt uitgetekend. Dan moet je opnieuw opstaan en het alsnog afmaken. Dat is nu de opdracht.
Niet groter maken dan nodig. Wel eerlijk zijn. Deze had over de streep gemoeten. Dus op naar twee weken goed scherp trainen. Om op 10 mei de volgende kans te pakken. Daar moet de focus naartoe. Want we hebben na afgelopen weekend een concurrent minder.
Swift kon het niet bolwerken bij Ilpendam en verloor. Saenden deed wel wat het moest doen. En is nu nog onze enige concurrent. We staan op 50 punten en 9 punten voor met nog 3 wedstrijden te spelen. Dus nog een keer niet verliezen is voldoende. En dat doen we al 20 wedstrijden aaneengesloten.
Op naar moederdag. 10 mei. De ochtend is voor koffie en de moederdagverplichtingen. De middag is voor WVzon1. Dan gaan we op voor 90+ minuten strijd. Voor dat punt dat nodig is om ons tot kampioen te kronen. Voor de kroon op een heel seizoen de beste zijn. Voor de titel.
Team : Vermeulen, Jairam, Heide ©, Melis, Noppert, Oostermeijer, Coffeng, Boudinar, Mulder, Bunt Huigen, Köprülü, Azzouz, Riessen, Ploem Kempkes, Eldonk, Onkenhout, Diouf, Melis, Boudazdaz, Lion, Vries, Vries, Swart & ondergetekende

Onno Swart

Video-samenvatting Mr Melis: