Een wedstrijd met twee gezichten

We gingen op bezoek bij Eendracht ’82. Diep in West. Zo diep, dat het einde van de stad daar is. Naar polder De Eendracht. Op sportpark De Eendracht alwaar vereniging Eendracht ’82 z’n thuishonk heeft. Nu denkt u ’82, dat is de oprichtingsdatum. Maar helaas.
De oprichtingsdatum is 29 maart 1915. Al heette een van z’n voorgangers toen JHK oftewel Jan HanzenKwartier. In 1982 fuseerde JHK met DVOS (Door Vriendschap Opgericht Staatsliedenkwartier)en ASV Geuzenveld tot Eendracht ’82. Inmiddels is de vereniging eentje met vooral leden afkomstig uit de Amsterdamse Turkse gemeenschap.
Dan de wedstrijd. Die begon later. Scheidsrechter Roberto Carlos van Gom kwam wat laat aan. Maar hij kwam. Precies twee minuten voor de geplande aanvang stapte hij het sportpark op. Dus met enige vertraging floot hij na de plichtplegingen de wedstrijd in gang. Overigens was het veld stevig omhekt. Het leek wel of wij in een kooi speelde. Zeker aan de kant van de dugouts. Door een hek naar voetbal kijken. Voor het aanwezige publiek een rare situatie.
En dan nu echt de wedstrijd. De opdracht is helder. Winnen is het devies. Nog 3 potjes winnen en we zijn er. Wat doet dat met de jongens? Nou, gisteren startte we rommelig. Niet scherp. Klapten er niet gelijk volle bak op. Teveel duels werden verloren of ontlopen. En onze tegenstander die kreeg binnen een paar minuten een levens grote kans. Vanaf links achter stoomde hij op. Zo naar een-op-een met Jules, onze keeper van vandaag. 4 man grepen halfslachtig in en dat kan niet. Niet in deze fase van het seizoen waar de prijzen worden verdeeld. Gelukkig was Jules wel scherp en neutraliseerde de kans vakkundig.
Na dit moment waren we beter bij de les. Speelden we vanuit de afgesproken bezetting. Met de juiste speldiscipline. Het baltempo was er bij vlagen. De passing helaas niet altijd even zuiver. Maar we weerstonden de aanvallende intenties van Eendracht ’82 relatief eenvoudig. Vonden zelf eenmaal een gaatje in hun hechte verdediging. De pass was fraai. De afronding ook. De scheids floot aanvankelijk voor een doelpunt. Echter na consulteren van de grensrechter annuleerde hij deze alsnog. Zuur maar waar. Later begreep ik van een toeschouwer die ik sprak dat het inderdaad buitenspel was. ;-)
De rust is daar met de brilstand. 0-0. De trainert zet de puntjes op de i. Spreekt z’n vertrouwen uit. Hamert op scherpte en goede passing. De tegenstand zal vanzelf gebroken worden als wij het tempo hoog houden.
De 2e helft is van een heel ander niveau. Wij spelen nog steeds met een hoge intensiteit. De passing verloopt beter en de kansen rijgen zich aan een. Eendracht ’82 begint te capituleren en delft als snel conditioneel het onderspit. Het hoge tempo van de eerste helft is hun teveel aan het worden. Nu moeten wij het vizier nog scherp stellen. De schiettent is geopend. We scoren uiteindelijk vier keer.
In de 56”, de 66”, de 78” en de 80”. Allemaal via meerdere pogingen per aanval om die goal te scoren. Dus de 1e inzet wordt geblokt of gestopt door de keeper. De afvallende bal wordt weer ingeschoten. Een been of weer de keeper. Om vervolgens alsnog tot doelpunt te worden gepromoveerd. Maar lelijke doelpunten tellen net zo als fraaie aanvallen over meerdere schijven. Dus scoort Jesse een hattrick en is het Diego die de score opende.
Conclusie. Trainen is key. We moeten elkaar scherp houden. Niet alleen op de training maar ook in de wedstrijden. Positief elkaar helpen. En de warming-up gebruiken om op scherp te komen. Niet het eerste kwartier van de wedstrijd. Nog 3 finales. Te beginnen komende zondag thuis tegen Rivierwijkers. Een ploeg routiniers die vooral tegenhouden tot een kunst hebben verheven. Daar moeten we als team vanaf minuut 1 vol bovenop zitten en de bal het werk laten doen terwijl jullie allemaal die vuile meters maken binnen het team. Samen als team gaan we ook die 3 punten pakken!

Onno Swart