Doelpuntenregen in de zon

Een prachtige voetbal zaterdagmorgen was het. Iedereen was in een goed humeur. Vrolijke vader en moeders langs de kant. En het belangrijkste: het zonnetje van een heerlijke septemberweek scheen als nooit te voren. En toen was er opeens regen. Als nooit te voren regende het doelpunten, doelpunt na doelpunt. Met een fantastische uitslag 11-0. Wie had dat gedacht?
Legmeervogels waren tot nu toe -zoals dat in voetbaljargon heet- onze angstgegner. Of te wel een fel team, met een nog fellere trainer en fanatieke spelers. Vorig seizoen nog -voor de coronacrisis- werden we in het wat gure Nieuw-Vennep van de mat gespeeld. Erg sportief was Legmeervogels toen niet geweest. En ook nu weer dezelfde veel te fanatieke trainer van Legmeervogels die notabene keer op keer zijn eigen spelers afviel. Niet echt een fijn voorbeeld hoe we het in de voetbalwereld willen hebben. En zeker niet voor de J0-11.
Maar laten we vooral naar ons eigen mooie team kijken.
Al na een paar minuten hadden we een dot van een kans. Goufrane schoot maar net over. Achteraf zou het het begin zijn van een reeks harde knallen. En ja hoor, enkele minuten een nieuwe knal van Goufrane: 1-0. Langs de kant klonk een gejuich. Blijde ouders. Even later had Amir al de 2-0 op zijn pantoffel. Onze jongens gingen -goed gecoacht door Raphael- steeds meer pressing spelen. Bij balverlies werd er goed naar de bal gejaagd. Ook begonnen we uit de tweede lijn te schieten. Zo knalde Sepp uitstekend van achter een paar verdedigers op doel. Het schot zou net over de lat scheren. Even later moest de keeper van Legmeervogels opnieuw vissen na een mooie goal van Ayoub. En pang kort daarop incasseerde Legmeervogels al weer de 4-0. Een prachtig genomen corner van Sepp kwam voor de voeten van Emin. Als op een presenteerblaadje. Emin tikte de bal binnen. Emin zorgde ook nog voor rust voor de 5-0. Dat was ook de ruststand.
Het moet gezegd de jongens van Legmeervogels bleven enthousiast voetballen en lieten zich niet ontmoedigen. Na de peptalk van hun trainer hoopte ze dan ook in de tweede helft terug te kunnen slaan.
Nadat de voortreffelijke scheidsrechter Mike op zijn fluitje blies begon de tweede helft met wederom mooi voetbal van de kant van WV-HEDW. Achterin was Mendel heer en meester. Keer op keer stuurde hij de aanvallers van Legmeervogels in het voetbalbos. Af en stormde hij mee naar voren. Er werd prima gecombineerd door ons team. Op het kunstgras was het af en toe echt tikkie takkie. Hoewel laten we eerlijk zijn aan het combinatie kan nog wel wat verbeteren. Zo kijkt nog niet iedereen of een andere medespeler er wellicht beter voorstaat.
In de tweede helft gingen de mooie rushes van Amir door en Kai dribbelde behendig door de vijandige linies. De doelpuntenregen ging door 6-0 en 7-0. Emin en Ayoub scoorden evenals Goufrane.
En toen was daar de handsbal van een van onze verdedigers. Omdat onze jongens nog maar tien jaar zijn: geen rood. Zoals in de grote voetbalwereld.
Keeper Salvador maakte zich klaar voor een redding. Zwaaide met zijn armen. Maar het bleek allemaal niet nodig. De strafschopnemer van Legmeervogels nam veel te gehaast de penalty en knalde hopeloos over. We bleven scherp verdedigen, op het middenveld storen en Salvador voorkwam met een zweefduikje nog een tegengoal.
Het was nog steeds 8-0.Even begonnen we de tel kwijt te raken. Langs de kant wilden sommige ouders tien, tien, tien roepen! Maar opeens bedachten we ons: spreekkoren mogen niet in coronatijd. Maar alsof de jongens ons toch hoorden was het opeens 10-0 TIEN TEGEN NUL! Wat een fantastisch resultaat!
Daar bleef het niet bij: in de laatste minuut scoorde Quin de 11-0. En daarmee was hij na Anas de tweede verdediger die doel trof.
Wat een heerlijke doelpuntenregen in het heerlijke zonnetje was deze ochtend geweest.
Na afloop gaf iedereen elkaar sportief een hand.
(En nu maar hopen dat ik alle namen goed heb gespeld)
Leonard