Dankwoord van een jubilaris

Jos van Meeuwen vierde afgelopen zaterdag zijn 50-jarig lidmaatschap van WV. Als blijk van waardering voor zijn vele activiteiten voor de vereniging in deze periode (organisator muziekavonden, co-auteur van de jubileumboeken, om maar wat te noemen) heeft het bestuur besloten om het podium in de kantine naar hem te vernoemen. Jos stelde de huldiging hogelijk op prijs en laat dit weten in een persoonlijk dankwoord.

Wat ik aantrof toen ik voor het eerst bij WV-HEDW kwam: honderd voetballers, die speelden in de kelder van het amateurvoetbal, de Amsterdamse Voetbal Bond, en die niet vanzelfsprekend contributie betaalden; één knollenveld, een houten kantine en dito kleedkamers, die op instorten stonden, en Sander & Ria. Rob, Bram en Hennie waren er ook al, André zelfs al 15 jaar. Een jaar na mij kwam Steven. Uit de jaren zeventig stamden ook nog Ron & Betty, Ed & Nel, Jolan, Blokkie en Derk, Ronald & Ineke die overkwamen uit Zeeland. In 1971 was de club op sterven na dood. Vooral dankzij onze grote roerganger Sander overleefde de club, zij het ternauwernood. Niemand die er toen bij was, zelfs iemand met de fantasie van Jules Verne, had toen kunnen voorzien hoe de club er een halve eeuw later bij zou staan: een schitterende accommodatie, zes velden, 100 teams en meer dan 2000 leden. Jeugd, vrouwen, zaterdag en zondag, een fantastische mix. Hoe dat zo gekomen is kan iedereen lezen in de rijke geschiedschrijving. Tegen wie ze nog niet heeft, zeg ik: koopt die jubileumboeken, ze zijn nog steeds uit voorraad leverbaar!

In de jaren 80 werd een bescheiden basis gelegd voor de opgang van de Zaterdag 1 met de Zeeuwse connectie en nieuwe spelers als Hette, George, Erik, Joost, John, Vincent, Paul, Niels, de gebroeders Hans en Rini Ströms, Henk, Bas, Sander, Daniël en Boris, en vele anderen. De eerste stap was het kampioenschap van de Tweede Klasse AVB, na de traumatische afloop van het voorafgaande seizoen, in 1985 met 38 op 40 (18 wedstrijden gewonnen, twee keer gelijkgespeeld waarvan één keer genaaid door scheidsrechter Carbonara), met 10 punten op voorsprong aartsvijand De Meteoor.

Kampioen worden is sportief gezien het mooiste wat er is. Dat is me met de Zaterdag 1 en Zondag 1 alles bij elkaar slechts drie keer gelukt. Twee periodekampioenschappen leidden niet tot promotie. Daartegenover stonden twee degradaties. Ergo, als speler van het eerste ben ik er in 17 jaar niet meer dan één klasse op vooruit gegaan. Maar er was gelukkig meer. Het Walter Schulzetoernooi. De Springercup. De muziekavonden met als sensationeel hoogtepunt het optreden voor nop van Steve Earle. Privé-hoogtepunt was het trouwfeest van My Girl Josephine en mij in de oude kantine op 19 juni 1993. Natuurlijk waren er ook slechte tijden met als absoluut dieptepunt het overlijden van ‘de grootste WV’er aller tijden’, Sander Post, op 11 januari 2017. Het afscheid van onze erevoorzitter, lid in de orde van Oranje-Nassau en drager van de Gouden Speld van de KNVB, was zeldzaam indrukwekkend.

Voor mij was WV-HEDW een godsgeschenk, in de vorm van levenslange, hechte en hartverwarmende vriendschap, waarvoor mijn eeuwige dank.

Jos van Meeuwen, nog steeds onder de indruk van de grootse huldiging

Jos heeft het bordje in ontvangst genomen dat het podium in de kantine zal sieren. Naast hem zoon Boris die ook werd gehuldigd vanwege zijn 25-jarig lidmaatschap.