3 punten!

Ja, weer 3 punten. Alsof het gewoon is dat als je gaat voetballen voor het echie, je altijd een overwinning behaalt. Nou wij wel. Al moeten we er soms ontiegelijk hard voor knokken. En vergeten we alle vastigheden. Of doen we net alsof we pupillenvoetbal spelen. We schieten er meer in dan de opponent. Al 8 wedstrijden op rij. Alle keren 3 punten. Vanmiddag was het niet om aan te gluren. Al was ons doelpunt prachtig in de vooral erg matige wedstrijd. Kortom u begrijpt we wonnen!
En we hielden de nul. De nul is een mooi iets. Onze keeper Mick stond in z’n kooi als een hongerige leeuw. Alles wat in de buurt kwam van z’n kooi was voor hem. Of voor de gretige verdedigers die ervoor stonden. Zeer exemplarisch was de tackle van Kees. Kink Kong ging ervoor. Volledige focus. Waarop? Nou gewoon op de bal. De man die em had werd gedegradeerd tot een figurant. De schreeuw was er een van ongeloof. De 100% kans tegen werd niet meer dan een moment.
Met nog 3 wedstrijden te spelen en 5 punten voor op de naaste concurrent begon de gedachte zich te ontwikkelen dat we er al waren. Maar we hebben nog helemaal niks? Tuulk. We hebben een mooi stel jongens bij elkaar. Die hard willen werken. Trainen. Lol hebben onderling. Afgelopen donderdag op de training was dat best wel zichtbaar. Het was veels te gemakzuchtig in de partijvormen. De trainert zag het. Ik zag het. Simpel wordt in ene moeilijk. Gunnen wordt zelf schieten. Druistig en als een ongeleid projectiel. Waar is het het gogme? De patron die het elftal bespeelt als een 11-snarig instrument?
Vanmiddag voetbalden we als jonge honden. Als pupillen. Zonder overleg. Op vol vermogen. Alles vooruit. We stonden aan maar dachten niet meer na. Waarom? We hebben een paar weken om daar samen het antwoord op te vinden. Gelukkig hadden we het collectief. De conditie. En de individuele kwaliteiten om het verschil te maken. In ons voordeel. Zo valt ook het doelpunt dat ons de 3 punten brengt. Een perfecte bal van Freek achter de laatste linie van Rivierwijkers. Eentje die precies past. Max op snelheid. In de ruimte. Zijn kwaliteit. En de keeper die uitkomt. De lob oogt simpel. Dat is de schoonheid van voetbal. Eenvoud is de vorm van voetbal op z’n moeilijkst.
Dus nu is het even ontspannen. Proosten we op de Koning om dan samen ons op te maken voor de volgende finale. CTO’70 thuis. 14 mei. 14:00u. Met als doel: 3 punten. En als beloning de titel! Maar we hebben nog niks. Dus we moeten vol aan de bak. Als team. Elkaar de bal gunnen. Elkaar helpen. Jezelf wegcijferen. Voor het hogere doel dat we samen willen behalen.
Wilhelmina Vooruit - Hortus Eendracht Doet WINNEN!

Onno Swart

De basiself: