De Dijk – WV-HEDW 1 – 2 (beker, 1e KO-ronde, 13 oktober 2021)

WV liet zich niet imponeren door de een klasse hoger spelende tegenstander. Na een gelijkwaardig optreden voor rust waren we in de tweede helft met stip de bovenliggende partij. Pas laat in de wedstrijd leidde dit tot de gelijkmaker door Steven Knijnenburg. Die had blijkbaar geen zin in de penalties en scoorde ook maar de winnende. Tweede ronde bereikt, we gaan meeloten.
Een bezoek aan Schellingwoude gaat voor wat oudere leden met emotie gepaard. Op 28 april 1984 zouden we kampioen worden, een gelijkspel tegen concurrent Schellingwoude volstond. Kleine nederlaag, geen nood. In de laatste wedstrijd tegen het al gedegradeerde ASV Arsenal zou het een week later toch wel goedkomen. Niet dus, dramatische 2-3 nederlaag, geen promotie na het hele seizoen bovenaan te hebben gestaan. In de jaren negentig fuseerde Schellingwoude met Rood Wit A. tot De Dijk en de loting bracht ons deze in de hoofdklasse spelende tegenstander. Een praatje met de collega- bestuursleden zat er niet in: lege bestuurskamer, niemand gezien.
De wedstrijd. Enige vaste krachten mochten op de bank plaatsnemen, de Van Moerkerkjes ontbraken helemaal. Maar onze selectie is breed genoeg om een hoofdklasser meer dan waardig partij te geven. Bleek deze herfstavond op sportpark Schellingwoude, waar een redelijk aantal toeschouwers een pot in hoog tempo zagen, maar met weinig kansen; ofwel verdedigingen waren de baas. Eerste wapenfeit: een door Tim Correia maar net naast geschoten vrije schop. Damien de Vegt liet zich zien met een hem kenmerkende actie maar raakte geblesseerd. Al na 9 minuten moest de ongelukkige zijn plek in de spits afstaan aan Joost Heij. Juist in de minuut dat wij door deze wissel met tien man stonden scoorde De Dijk bij verrassing: een voorzet vanaf rechts mocht nr 10 Leon Schipper onbelemmerd binnen schieten (1-0, 10’). Over de eerste helft verder weinig te melden, spel ging op en neer, doelen kwamen zelden in gevaar. Doelman Schermer der rood-wit-blauwen was de voor hem opduikende Nick Lammers, aanvoerder deze keer, te snel af. Dezelfde Nick was de verzender van een vijftigmeterpass die Roy van Essen in schietpositie bracht; vastgehouden door een tegenstander, schoot hij over de lat. Aan de overzijde een gevaarlijke rush van nr. 9 Adam Akhayad, op zijn aangeven pegelde Schipper hoog over.
Het spelbeeld van de eerste helft gaf weinig aanleiding tot hoop. We waren niet minder, maar stonden wel achter. En doelrijpe situaties waren zeldzaam geweest.
Ongewijzigd begon WV het tweede bedrijf, de Dijk bracht drie nieuwe spelers in. Het initiatief lag nu geheel bij ons team, dat de tegenstander vrijwel voortdurend onder druk zette zonder daarbij veel gevaar te creëren. Bij een wissel kwam Rida Najib hangend op rechts te spelen. Hij was daar voortdurend aanspeelbaar en kon lekker aanvallen. Als vervanger van Oscar Abouseada debuteerde achterin Sureyo Macrander (aanvoerder van JO19 1) alsof hij wekelijks tegen een hoofdklasser speelt. Een door Rida genomen vrije schop, na een overtreding op de sterk spelende Koen Hopstaken ging rakelings naast (64’). Nadat Matthijs Kuiper ver uit zijn doel op koelbloedige wijze een Dijker had uitgespeeld, één van de weinige keren dat hij in actie moest komen, viel de verdiende gelijkmaker. Roy van Essen bracht een hoekschop zodanig voor doel dat Steven Knijnenburg op Broek-op-Langedijkse wijze kon inkoppen (1-1, 75’).
Gingen we op een beslissing via strafschoppen af ? Wellicht met dat voor ogen bracht coach Marcel Valk voor de laatste tien minuten Kick van Aelst en Jordy Dijkhuizen in het veld. WV dwong nog een paar hoekschoppen af, genomen door Kick en daaruit frommel-kopte Steven in de 87e minuut ons naar de volgende ronde (1-2). De Dijk reageerde apathisch, wellicht al met het hoofd bij Urk, de tegenstander van zaterdag a.s. zodat we ook in de vier minuten door scheidsrechter Broekhuizen bijgetelde tijd eenvoudig overeind bleven.
Volgende ronde ! Goed werk van alle zestien ingezette mannen. Velen zouden de titel man-of-the-match verdienen, maar STEVEN KNIJNENBURG met zijn beslissend kopwerk gaat toch weer met de eer strijken. Vier goals (nou ja, 3,5 dan) in de vier officiële wedstrijden van 21/22. Ga zo door !
Het arbitraal trio en het bestuur tegenpartij (wij dus) werden correct ontvangen met koffie. In de kantine. Het bestuur van de hoofdklasser liet zich niet zien. En ik had nog wel gedacht een goede bekende te zullen ontmoeten…..
Ter zake: zaterdag a.s. (overmorgen as we speak) rolt de competitiebal weer. De wedstrijd tegen Zwaluwen ’30 begint 14.30 uur en wij verdedigen onze koppositie, komt het zien.
WV-HEDW : Matthijs Kuiper; Oscar Abouseada (61. Sureyo Macrander), Nick Lammers, Steven Knijnenburg, Koen Hopstaken; Jelle van der Niet (81. Kick van Aelst), Danny Blom, Dirk van Driest; Tim Correia (61. Rida Najib), Damien de Vegt (9. Joost Heij, 81. Jordy Dijkhuizen), Roy van Essen; niet-ingezet : Sven van Es
Verslag André Lopes Dias

Op Het Amsterdamsche Voetbal: Knijnenburg leidt WV-HEDW met twee kopgoals naar volgende bekerronde